Προγεννητική Αγωγή

Από OmraamWiki
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η αγωγή του παιδιού αρχίζει πριν από την γέννηση, Σύλληψη του παιδιού, Κύηση Α. Η αγωγή του παιδιού αρχίζει πριν από την γέννηση, σύμφωνα με την διδασκαλία του Omraam Michael Aivanhov

(«Ένα σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας», IZVOR 203G, Κεφ.ΙΙ Μια ανατροφή που αρχίζει πριν από τη γέννηση)

Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν θέλουν να αποκτήσουν ένα παιδί, φαντάζονται, ότι οι δυνάμεις τους περιορίζονται στο να κάνουν σωµατικά αυτό που πρέπει γι' αυτόν το σκοπό. 'Ολα τ'άλλα, η, σύσταση, του παιδιού, ο χαρακτήρας του, οι ικανότητές του, τα προτερήµατά του, τα ελαττώματά του, εξαρτώνται από το τυχαίο ή από το θέληµα του Θεού, για τα οποία δεν έχουν µια πολύ σαφή ιδέα. Καθώς όµως έχουν ακούσει για τους νόµους της κληρονομικότητας υποψιάζονται ότι αυτό το παιδί θα μοιάσει µάλλον φυσικά και ηθικά, στους γονείς του, στους παππούδες του, σε κάποιο θείο του ή σε µια θεία του. Δεν σκέπτονται όµως ότι µπορούν να κάνουν κάτι για να ευνοήσουν ή να εµποδίσουν αυτήν την οµοιότητα, ούτε, κατά ένα γενικό τρόπο, να διαλέξουν τι θα είναι αυτό το παιδί. Ε λοιπόν, εδώ είναι που σφάλλουν, οι γονείς µπορούν να ενεργήσουν πάνω στο παιδί που θα ενσαρκωθεί στην οικογένειά τους. Σύλληψη Η Διδασκαλία της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας μαθαίνει λοιπόν στον άντρα και γυναίκα σε ποια εσωτερική ψυχική και σε ποια κατάσταση αγνότητας πρέπει να προετοιμάζονται για να συλλάβουν ένα παιδί διαλέγοντας ακόµα και την στιγµή αυτής της σύλληψης σύµφωνα µε τις καλύτερες πλανητικές επιδράσεις. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να κατέβηκαν τόσο χαµηλά ώστε να αφήνουν στην τύχη αυτό το τόσο σηµαντικό γεγονός: τη σύλληψη, ενός παιδιού; Εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να ζητήσουν τη βοήθεια του Ουρανού, την παρουσία των αγγέλων, για να μπορέσουν να έλξουν ένα ισχυρό πνεύµα, φωτεινό , που, θα γίνει ευεργέτης της ανθρωπότητας. Αλλά όχι ζητούν τη βοήθεια του οινοπνεύματος ή δεν ξέρω τι άλλου, και μάλιστα συχνά, την στιγµή εκείνη, ο άντρας συμπεριφέρεται σαν ένα ζώο: βιάζει τη γυναίκα του η οποία αρχίζει να τρέφει απέναντί του συναισθήματα περιφρόνησης, απέχθειας, εκδίκησης... Γιατί εκπλήσσεται κανείς αν στη συνέχεια γεννηθεί ένα τέρας; Αλλά ας δούμε με λεπτομέρειες αυτό το θέμα της σύλληψης. Για να έλθει ένα παιδί στον κόσμο, πρέπει ο πατέρας να δώσει το σπέρμα στη μητέρα, και η μητέρα να οδηγήσει αυτό το σπέρμα σε πλήρη ανάπτυξη. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι πατέρας είναι ο δημιουργός και η μητέρα η μορφοποιός. Αυτό το σπέρμα που δίνει ο πατέρας είναι μια περίληψη, μια συμπύκνωση της δικής του πεμπτουσίας.

Σας έχω συχνά εξηγήσει με ποιο τρόπο όλη μας η ζωή καταγράφεται, αποτυπώνεται μέσα μας στα χρωμοσώματα των κυττάρων μας. Κάθε κύτταρο έχει μια μνήμη. Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να παίζετε κωμωδίες μπροστά στους άλλους και να εμφανίζεστε ευγενικός, τίμιος, ευσπλαχνικός: μόνον αυτό που σκέπτεσθε, αυτό που αισθάνεσθε μέσα σας αποτυπώνεται πάνω τους και μεταβιβάζεται κληρονομικά από γενεά σε γενεά. Κι αν αποτυπώθηκαν αρρώστιες, βίτσια, όταν μεταβιβασθούν, άντε να ψάξετε για καθηγητές, για σχολεία και για γιατρούς για να θεραπεύσουν το παιδί! Δεν γίνεται τίποτα, είναι πια πολύ αργά. Όλα μεταβιβάζονται, κι αν αυτό δεν εκδηλώνεται στο πρώτο παιδί, θα εκδηλωθεί στο δεύτερο ή στο τρίτο. Πρέπει να καταλάβετε ότι η φύση είναι πιστή και αληθινή.

Είναι λοιπόν σφάλμα να πιστεύετε ότι αυτό που ο άνδρας δίνει στη γυναίκα την στιγμή της σύλληψης είναι πάντα της ίδιας φύσης. Αν ένας άνδρας δεν εργάστηκε ποτέ πάνω στον εαυτό του για να εξευγενισθεί και να εξαγνισθεί, θα δώσει στην μητέρα το σπέρμα ενός πολύ κοινού όντος ή ακόμα και ενός εγκληματία. Ό,τι έζησε, ό,τι ζει, εκφράζεται εκεί μέσα σ’ αυτό το σπέρμα. Άρα, σύμφωνα με τον τρόπο ζωής του, ο πατέρας δίνει ένα σπέρμα περισσότερο ή λιγότερο καλής ποιότητας. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, ίσως όχι πολύ ποιητικό, αλλά σαφές. Η λειτουργία μιας βρύσης είναι να δίνει νερό, κι αυτό το νερό μπορεί να είναι ακάθαρτο ή κρυστάλλινο. Εκείνος που συντηρεί συνεχώς μέσα του κακές σκέψεις, κακά συναισθήματα, δεν μπορεί να δώσει παρά νερό ακάθαρτο, ενώ αυτός που διαρκώς εργάζεται για το καλό, για το φώς, διαχέει νερό κρυστάλλινο, ζωοποιό. Ναι, μην παραξενεύεστε: Το σπέρμα που ο άνδρας δίνει στη γυναίκα κατά τη στιγμή της σύλληψης είναι διαφορετικό, ανάλογα με τον βαθμό της εξέλιξης αυτού του ανθρώπου. Όπως ο σπόρος που φυτεύεται στη γη φέρει μέσα του το σχέδιο του τι θα είναι το δένδρο ή το λουλούδι, έτσι και το σπέρμα που ο πατέρας δίνει στη μητέρα φέρει μέσα του το σχέδιο του τι θα είναι το παιδί, τις ικανότητές του, τα χαρίσματά του, ή αντίθετα τα κενά του, τα ελαττώματά του. Όσο για την μητέρα, κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, αυτή φέρνει τα υλικά που θα χρησιμεύσουν στην πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου, και εδώ επίσης μπορώ να σας αποκαλύψω πράγματα εξαιρετικά ενδιαφέροντα και σημαντικά Κύηση (συνέχεια) Κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, η μητέρα δεν εργάζεται μόνο για να σχηματίσει το φυσικό σώμα του παιδιού. Εν αγνοία της εργάζεται πάνω στο σπέρμα που ο άνδρας της έδωσε, δημιουργώντας τις ευνοϊκές ή τις δυσμενείς συνθήκες για την ανάπτυξη των διαφόρων χαρακτηριστικών που περιέχονται μέσα στο σπέρμα. Και πώς μπορεί να εργάζεται η γυναίκα; Προσέχοντας τις σκέψεις της, τα συναισθήματά της, τη ζωή που κάνει. Αυτό είναι που ονόμασα «πνευματική γαλβανοπλαστική». Θα αρχίσω περιγράφοντάς σας την χημική διαδικασία της γαλβανοπλαστικής, που στις πνευματικές της εφαρμογές μπορεί να επιφέρει συνέπειες της πιο υψηλής σπουδαιότητας για όλη την ανθρωπότητα.

IMMAGINE 1

Βυθίζουμε δύο ηλεκτρόδια μέσα σε μια λεκάνη από την διάλυση ενός μεταλλικού άλατος –αυτό μπορεί να είναι από χρυσό, από ασήμι, από χαλκό… Η άνοδος, ο θετικός πόλος, είναι από μια πλάκα από το ίδιο μέταλλο της διάλυσης του μεταλλικού άλατος. Η κάθοδος, ο αρνητικός πόλος αποτελείται από ένα καλούπι από γουταπέρκα καλυμμένο από μολυβδούχο ορυκτό και παριστάνει μια εικόνα, ένα νόμισμα ή ένα μετάλλιο. Με τη βοήθεια ενός μεταλλικού σύρματος, ενώνουμε τα δύο ηλεκτρόδια με τους δύο πόλους μιας μπαταρίας και διοχετεύουμε το ηλεκτρικό ρεύμα: το μέταλλο που περιέχεται μέσα στη λεκάνη επικάθηται τότε πάνω στην κάθοδο, ενώ η άνοδος καθώς αποσυντίθεται, ανανεώνει το υγρό της διάλυσης. Σιγά – σιγά, το καλούπι καλύπτεται από το μέταλλο της διάλυσης και αποκτάμε έτσι, ανάλογα με το τι επιθυμούσαμε μια εικόνα καλυμμένη από χρυσό, από ασήμι, ή από χαλκό. Αν παρατηρήσετε την φύση θα διαπιστώσετε ότι αυτό το φαινόμενο της γαλβανοπλαστικής υπάρχει παντού. π.χ. στο διάστημα, ο πλανήτης μας, η γη, που δέχεται πάρα πολλές επιδράσεις από τα άλλα ουράνια σώματα, αντιπροσωπεύει τον αρνητικό πόλο, την κάθοδο, την θηλυκή αρχή, και ο ουρανός, δηλαδή ο ήλιος και τα άστρα αντιπροσωπεύει τον θετικό πόλο, την άνοδο, την αρσενική αρχή. Μεταξύ της γης και του ήλιου (ή ενός άλλου άστρου) γίνονται ανταλλαγές, γιατί ανάμεσά τους υπάρχει μια ακατάπαυστη κυκλοφορία. Αυτοί οι δύο πόλοι είναι βυθισμένοι μέσα σε μια κοσμική διάλυση: τον αιθέρα, το παγκόσμιο ρευστό που διαβρέχει και περιβάλλει όλα τα ουράνια σώματα. Τέλος, η μπαταρία, χάρη στην οποία ενεργοποιείται η κυκλοφορία, είναι ο θεός, με τον οποίο οι δύο πόλοι είναι ενωμένοι. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι στην κάθοδο, την γη, βάζουμε ένα σπόρο π.χ. Αυτός ο σπόρος βρίσκεται λοιπόν βυθισμένος μέσα στην κοσμική διάλυση, κι όταν το ρεύμα περνάει, προερχόμενο από τον Θεό, προκαλεί το φαινόμενο της γαλβανοπλαστικής (γαλβανισμού): τα υλικά που περιέχονται μέσα στο διάλυμα αρχίζουν να επικάθηνται στην κάθοδο, στον σπόρο, και η άνοδος (ο ήλιος ή ένα άλλο άστρο) ξαναζωντανεύει το διάλυμα ενώ ο σπόρος μεγαλώνει. Κάθε σπόρος που φυτεύεται στη γη έλκει λοιπόν από τον αιθέρα στον οποίο κολυμπάει όλα τα στοιχεία που αντιστοιχούν στην φύση του. Αυτά τα στοιχεία επικάθηνται πάνω στον σπόρο και έτσι αυτός αναπτύσσεται, σύμφωνα με τα στοιχεία που έλκυσε. Κύηση (από «Η επιστήμη των δύο αρχών» κεφ. Χ) Το φαινόμενο της γαλβανοπλαστικής είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να μελετηθεί στην περίπτωση της εγκύου γυναίκας. Σε αναλογία μπορούμε να παρουσιάσουμε το φαινόμενο της κύησης με τον ακόλουθο τρόπο:

IMMAGINE2

Το σχήμα μας δείχνει πώς είναι συνδεδεμένος ο εγκέφαλος με την μπαταρία, την πηγή των κοσμικών ενεργειών, την ζωή, τον Θεό, από όπου δέχεται το ρεύμα και αυτό το ρεύμα στη συνέχεια κυκλοφορεί από τον εγκέφαλο στο έμβρυο. Το διάλυμα είναι το αίμα της μητέρας, μέσα στο οποίο είναι βυθισμένες η άνοδος (ο εγκέφαλος) και η κάθοδος (η μήτρα), γιατί το αίμα πλημμυρίζει εξ ίσου όλα τα όργανα του σώματος. Η άνοδος, το κεφάλι, προμηθεύει λοιπόν το μέταλλο (τις σκέψεις) που θα μεταφερθεί από το αίμα μέχρι το έμβρυο. Να το σημείο που δείχνει την σπουδαιότητα του θέματος, αφού το παιδί τρέφεται και σχηματίζεται από τα στοιχεία που δέχεται, κατ’ αυτό τον τρόπο, από την μητέρα του. Την στιγμή της σύλληψης, ο πατέρας δίνει το σπέρμα. Αυτό το σπέρμα μπορεί να είναι ενός απλού ανθρώπου, ακόμα και ενός εγκληματία ή επίσης και ενός πολύ εξελιγμένου όντος. Και η μητέρα είναι εκείνη που με την ψυχική της δραστηριότητα, μπορεί να διευκολύνει ή αντίθετα να εμποδίσει τις εκδηλώσεις των τάσεων που περιέχονται μέσα στο σπέρμα. Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα. Ας υποθέσουμε, ότι ο πατέρας έχει μεγάλες πνευματικές και διανοητικές ικανότητες: μπορεί να τις μεταδώσει στα παιδιά του. Αν όμως η μητέρα είναι πολύ λίγο εξελιγμένη ή αν, κατά την διάρκεια της κύησης, αφεθεί σε μια ζωή δυσαρμονική και σε κατώτερες καταστάσεις συνείδησης, αντιτίθεται στην εκδήλωση όλων αυτών των καλών ιδιοτήτων. Και το αντίθετο είναι επίσης αλήθεια: μια γυναίκα μπορεί να δεχθεί από τον άνδρα ένα ελαττωματικό σπέρμα, αν όμως είναι εξελιγμένη και γνωρίζει να εργάζεται με τις σκέψεις της και τα συναισθήματά της κατά την διάρκεια της κύησης, όλα τα αγνά και φωτεινά μόρια που εκπέμπει θα αντισταθούν στην εκδήλωση των αρνητικών τάσεων. Πρέπει να καταλάβετε καλά ποια είναι η εργασία του άνδρα και ποια είναι αυτή της γυναίκας: δίνοντας το σπέρμα ο πατέρας δίνει κατά κάποιο τρόπο το σχέδιο του παιδιού, και η γυναίκα με την ποιότητα των υλικών που φέρνει, έχει την δυνατότητα να υλοποιήσει αυτό το σχέδιο ή, αντίθετα, να εμποδίσει την πραγματοποίησή του. Γι αυτό και η εξουσία της γυναίκας είναι τεράστια κατά την διάρκεια όλου του χρόνου που φέρει το παιδί μέσα της. Γνωρίζω ότι εδώ και κάποιο χρόνο έχει γίνει ένας μεγάλος αριθμός μελετών πάνω στη ζωή του εμβρύου και στην δεκτικότητά του στις εξωτερικές επιδράσεις, δηλαδή όσον αφορά στις συναισθηματικές καταστάσεις που διαπερνούν τη μητέρα, όσο και στα γεγονότα που δημιουργούνται γύρω από αυτήν. Υπάρχει όμως μια άποψη του θέματος που έχει διαφύγει από τους ερευνητές, κι αυτό είναι η σπουδαιότητα της ύλης που η μητέρα προμηθεύει για την μορφοποίηση του παιδιού, γιατί το παιδί θα μορφοποιηθεί με την βοήθεια των στοιχείων που του δίνει η μητέρα. Φυσικά αυτό που μπορεί να ακούσει ή να δει γύρω της η μητέρα κατά την διάρκεια της κύησης αντανακλάται στο παιδί, πρόκειται όμως για επιφανειακά ίχνη, γιατί η δομή, το ταμπεραμέντο του παιδιού εξαρτώνται από την ποιότητα της ύλης που αυτή θα του δώσει, και η ποιότητα αυτής της ύλης εξαρτάται από τον τρόπο ζωής της μητέρας. Αν η ύλη είναι από χρυσάφι –συμβολικά μιλώντας– το παιδί θα είναι υγιές, σταθερό, τόσο φυσικά όσο και ψυχικά, αν όμως η ύλη είναι από μολύβι θα είναι αρρωστιάρικο και ευάλωτο. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ο ρόλος της εγκύου γυναίκας είναι διπλός: αφενός μεν εργάζεται πάνω στο σπέρμα που δέχεται από τον άνδρα, διευκολύνοντας την ανάπτυξη των χαρακτηριστικών που περιέχει, ή αντίθετα εμποδίζοντας αυτήν την ανάπτυξη, αφετέρου δε είναι εκείνη από την οποία εξαρτάται η ύλη με την οποία θα σχηματισθεί το παιδί. Οι περισσότερες από τις γυναίκες δεν διανοούνται καν την επίδραση που έχει ο τρόπος της ζωής τους πάνω στο παιδί που φέρουν μέσα τους. Φαντάζονται ότι το παιδί τους, ακόμα και μέσα στην κοιλιά τους, έχει μια ύπαρξη απόλυτα ανεξάρτητη από αυτές, κι ότι μπορούν έτσι να κάνουν όποια ζωή θέλουν, να έχουν οποιαδήποτε σκέψη ή συναίσθημα χωρίς αυτό να αγγίζει το μωρό. Εκεί όμως απατώνται. Η ψυχική ζωή της μητέρας επιδρά πάρα πολύ πάνω στο παιδί, ακόμα και στο φυσικό επίπεδο. Στο διήγημά του «Οι εκλεκτικές συγγένειες» ο Γκαίτε διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας, η οποία ενώ περιμένει παιδί από τον άνδρα της, σκέπτεται συνεχώς έναν άλλο άνδρα που αγαπάει: το μικρό κορίτσι που γεννιέται έχει τα ίδια μάτια του άλλου άνδρα. Τόσο μεγάλη είναι η ισχύς της σκέψης και του συναισθήματος στην έγκυο γυναίκα! Το παιδί περνά εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, και αυτοί οι εννέα μήνες αντιπροσωπεύουν τον αναγκαίο χρόνο για τον σχηματισμό του σώματός τους. Οι εσωτερικές καταστάσεις της μητέρας επιδρούν επάνω στην ύλη των οργάνων που κατασκευάζονται. Αν για κάποια χρονική περίοδο είναι καταπιεσμένη, σε κακή διάθεση, τα όργανα που πρόκειται να σχηματισθούν θα είναι μιας ελαττωματικής φύσης, αλλά και το αντίθετο είναι βέβαια αλήθεια. Μια γυναίκα που περιμένει παιδί πρέπει να πει στον εαυτό της: «Ναι, κατά την διάρκεια των εννέα μηνών, έχω όλες τις δυνατότητες να κάνω το παιδί μου μια ύπαρξη υγιή, όμορφη, έξυπνη, ευγενική, γεμάτη αγάπη… που θα είναι μια ευλογία για όλον τον κόσμο. Πρέπει να προσέξω, ώστε να του φέρω με τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου και τις πράξεις μου, τα πιο αγνά στοιχεία για να συμβάλλουν στον σχηματισμό του». Και να στρωθεί στην εργασία. Γιατί όταν θα έχει πια γεννηθεί το παιδί, της ξεφεύγει, και δεν μπορεί πια να κάνει τίποτα. Η φύση των παιδιών είναι ήδη καθορισμένη από την γέννησή τους, και αν αυτή η φύση είναι ελαττωματική, όλοι οι εκπαιδευτές, όλοι οι καθηγητές, οι γιατροί και οι ψυχίατροι δεν θα κατορθώσουν τίποτα, ή πολύ λίγα! Η πραγματική αγωγή των παιδιών αρχίζει πριν από τη γέννηση, αρχίζει με την αγωγή των γονιών, που πρέπει πολύ καιρό πριν να προετοιμάζονται εσωτερικά με μια καλύτερη κατανόηση της αγάπης, για να έλξουν στην οικογένειά τους ένα εξαιρετικό πνεύμα. Πρέπει να προσπαθούν να συλλάβουν αυτό το παιδί μέσα στο πιο μεγάλο φως και την πιο μεγάλη αγνότητα, και όταν πια θα έχει συλληφθεί, τότε η μητέρα, συνειδητή των εξουσιών που της έχει δώσει η φύση να εργασθεί για να δώσει σ’ αυτό το πνεύμα ένα φυσικό σώμα και ψυχικά σώματα φτιαγμένα από τα καλύτερα υλικά. Αν χιλιάδες και χιλιάδες γονείς μέσα στον κόσμο αποφασίσουν να κάνουν αυτήν την εργασία, σε τρεις ή τέσσερεις γενεές η ανθρωπότητα θα έχει πραγματικά μεταμορφωθεί. Αν οι μητέρες συνήθιζαν να κρατούν ημερολόγιο της εγκυμοσύνης τους, θα διαπίστωναν ότι το παιδί, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρόκειται να επαναλάβει κατά την διάρκεια της ζωής του όλες τις καταστάσεις που διέσχισαν εκείνες κατά την διάρκεια των εννέα μηνών της εγκυμοσύνης τους. Αλλά στην πραγματικότητα αυτή η επανάληψη θα γίνει σε αντίθετη φορά, δηλαδή αυτό που έζησε η μητέρα τον ένατο μήνα θα εκδηλωθεί μέσα στην πρώτη περίοδο της ζωής του παιδιού, και αυτό που έζησε τον όγδοο μήνα στην δεύτερη περίοδο της ζωής του… Αν η διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής ήταν ενενήντα χρόνια θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε ότι ένας μήνας εγκυμοσύνης αντιστοιχεί σε δέκα χρόνια της ζωής του παιδιού!

Β. Η πριν από την γέννηση αγωγή του παιδιού σύμφωνα με την σύγχρονη επιστημονική έρευνα Σύλληψη του παιδιού, Κύηση Ιστορική αναδρομή στην προγεννητική επιστημονική έρευνα Η γέννηση της Προγεννητικής Αγωγής Η Υγεία Σώματος και Ψυχής Δομείται Πριν από τη Γέννηση Το θέμα της Αγωγής του Παιδιού πριν από την γέννησή του ο Omraam Michael Aivanhov είχε παρουσιάσει στο γαλλικό κοινό αμέσως μετά την άφιξή του, από το 1939, και ο Peter Deunov στο κοινό της Βουλγαρίας, πολύ πιο πριν. Ωστόσο μόλις τα τελευταία 50 χρόνια, από το 1970, με την ανακάλυψη της τεχνολογίας των υπερήχων και της ψυχολογικής μεθόδου της αναδρομής στο παρελθόν της ζωής ενηλίκων ανθρώπων, η επιστήμη ανακάλυψε την προγεννητική περίοδο της ζωής του ανθρώπου και την σπουδαιότητά της, ως αρχικής φάσης της ζωής, σ’ όλες τις μεταγενέστερες ηλικίες. Έγινε πια σαφές από τους πρωτοπόρους ερευνητές: ιατρούς, γενετιστές, βιολόγους, ψυχολόγους ότι η κάθε φάση της ζωής επηρεάζει όλες τις επόμενες. Κι ότι πριν από την γέννηση, από την σύλληψη ήδη και πριν ακόμη, βρισκόμαστε στην πρώτη φάση, στις ρίζες της ζωής, την πιο σπουδαία περίοδο από όλες. Έτσι και ο σπόρος, όταν φυτεύεται στη γη, περνάει μια «προγεννητική» φάση, ώσπου να αρχίσει να φυτρώνει. Αν βρει πρόσφορο έδαφος όσο είναι κρυμμένος στην μεγάλη μάνα-γη, θα χτίσει δυναμικές τις ρίζες του, κι απ’αυτές θα εξαρτηθεί η δύναμη, το σφρίγος και η καρποφορία του δένδρου στην συνέχεια. Η έρευνα απεκάλυψε μια ολόκληρη ζωή αισθητηριακών εμπειριών, συναισθημάτων, μνήμης, συνειδητότητας του εμβρύου, η οποία εξελίσσεται στην μήτρα της μητέρας, σε απόλυτη σύνδεση με εκείνην, τον πατέρα και το στενό συγγενικό και πολιτιστικό περιβάλλον του ζευγαριού. Ήδη από την σύλληψή του, από το πρώτο ζυγωτό κύτταρο, ο νέος άνθρωπος είναι μια ύπαρξη ενωμένη μεν σωματικά και ψυχικά με την μητέρα, με ξεχωριστό όμως Εγώ, συνειδητότητα ξεχωριστή από την ύπαρξη της μητέρας. Και καθώς εξελίσσεται, αναπτύσσεται και δημιουργείται το σώμα του, συγχρόνως εξελίσσεται και αναπτύσσεται ο χαρακτήρας του, οι αισθήσεις του και ο ψυχικός και πνευματικός του κόσμος. Το Εγώ του όμως, η συνειδητότητά του είναι εκεί ήδη από την σύλληψή του. Το ζυγωτό κύτταρο, το έμβρυο είναι μια αυτοτελής ανθρώπινη ύπαρξη (Αθανασίου Καυκαλίδη « Ηγνώση της μήτρας», «Η μήτρα και η υποκειμενική αλήθεια»). Πρώτα υπάρχει η πνευματική συνειδησιακή οντότητα «άνθρωπος», κι έπειτα σιγά-σιγά σχηματίζεται το σώμα του. Μέσα από τα σημαντικά αυτά ευρήματα η επιστήμη άρχισε να αντιλαμβάνεται την πνευματική διάσταση του ανθρώπου. Το best seller του καθηγητού στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, ψυχιάτρου Thomas Verny “The secret life of the unborn child” («Η μυστική ζωή του αγέννητου παιδιού») ιδρυτή της APPPAH (Association of Pre and Perinatal Psychology and Health), και τα βιβλία-έρευνες του Αθανασίου Καυκαλίδη: «Η γνώση της μήτρας» και «Η μήτρα και η υποκειμενική αλήθεια», άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες της προγεννητικής ζωής. Παράλληλα ο Γάλλος ιατρός A. Tomatis ( «Το αυτί και η ζωή», «Εννέα μήνες στον παράδεισο», «Η ενδομήτρια νύχτα» και σειρά άλλων) εξερευνά τις ακουστικές, γλωσσικές και ψυχολογικές εμπειρίες του εμβρύου, με σκοπό την θεραπεία παιδιών αλλά και ενηλίκων από δυσλεξίες, αυτιστικές καταστάσεις, έλλειψη συγκέντρωσης και διάφορα μαθησιακά και ψυχολογικά προβλήματα. Πάμπολλα είναι τα βιβλία αυτού και άλλων πρωτοπόρων όπου εκτίθενται αυτές οι γνώσεις. Ας μνημονευθούν τα έργα των Arthur Janov, Stanislav Grof, David Chamberlain, Richard Turner, Fedor Freiberg, Jean-Pierre Relier, Claude Imbert. Ήδη περί το 1970-1980 ιδρύθηκαν δύο Παγκόσμιοι οργανισμοί, ISPPM και APPPAH για την προ και περιγεννητική Ψυχολογία και Ιατρική. Προγεννητική Ψυχολογία και Θεραπεία Οι πρώτες έρευνες πάνω στην προγεννητική ζωή ήταν προπαντός εστιασμένες στην θεραπεία παιδιών και ενηλίκων από διαταραχές της ενδομήτριας ζωής τους. Πρόσφεραν στην παγκόσμια επιστημονική γνώση μεγάλη ωφέλεια, διότι άνοιξαν πύλες προς μια περίοδο της ζωής κρυμμένη και ξεχασμένη. Με τις έρευνές τους συμπληρώθηκε ένα κενό στην ιστορία του ανθρώπου. Προγεννητική Αγωγή και Πρόληψη Από το 1982 και εφεξής με βάση αυτές τις έρευνες και πολλές άλλες, άρχισαν να ιδρύονται σωματεία προγεννητικής αγωγής, εμπνεόμενα από την διδασκαλία Aivanhov, εξ ίσου και από την επιστήμη στην Ευρώπη, Αμερική, Καναδά, Βραζιλία, Αφρική, Αυστραλία τα οποία εστιάσθηκαν, όχι πια στο παρελθόν των ενηλίκων και της απελευθέρωσής τους, αλλά στον αναπτυσσόμενο νέο άνθρωπο, στο θέμα δηλαδή της πρόληψης, της προετοιμασίας για την γονεϊκότητα των ζευγαριών, των νέων μελλόντων γονέων και την αγωγή υγείας από την αρχή της ζωής. Τα υπάρχοντα σωματεία συνενώθηκαν το 1991 στην OMAEP (Παγκόσμια Οργάνωση των Σωματείων Προγεννητικής Αγωγής), η οποία συγκεντρώνει σήμερα 25 Σωματεία Προγεννητικής Αγωγής σε ισάριθμες χώρες και 4 ηπείρους. Όλοι οι μεγάλοι αυτοί οργανισμοί σήμερα συνεργάζονται για την σωστή προετοιμασία της σύλληψης και της εγκυμοσύνης, ακόμη και της γέννας και της γαλουχίας. Με την ίδρυση αυτών των μεγάλων οργανισμών και άλλων στην συνέχεια, είπαμε, η ανθρωπότητα στράφηκε προς την προστασία της ζωής στις ρίζες της. Επικεντρώθηκε εφεξής στην πρόληψη και στην ενημέρωση του ζευγαριού για την σωστή διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών για την δημιουργία της νέας γενιάς. Παράλληλα ο σύγχρονος γάλλος μαιευτήρας, γυναικολόγος και ερευνητής Μichel Odent, ίδρυσε την κίνηση της Πρωτογενούς Υγείας (Primal Health). Έρευνες πρωτοπόρες κατέληξαν σε δύο αξιώματα -θεμέλια της Προγεννητικής και γενικότερης Υγείας: -Η προγεννητική περίοδος, από την σύλληψη έως τη γέννηση αποτελεί θεμέλιο των επομένων φάσεων, προκαθορίζει υγεία, ψυχισμό, χαρακτήρα και πνευματικά χαρίσματα της μετέπειτα ζωής. -Το πώς θα βιωθεί αυτή η πριν από τη γέννηση περίοδος, η εγκυμοσύνη, η σύλληψη του παιδιού –θεμέλια της ζωής- αν θα βιωθεί από την έγκυο και τον πατέρα, (τα συναισθήματα του οποίου περνούν στη μητέρα) με χαρά, με αγάπη για το παιδί-έμβρυο, με δυο λέξεις: αρμονικά ή το αντίθετο, έχει άμεσες επιπτώσεις στην υγεία σώματος και ψυχής του παιδιού που θα γεννηθεί, αλλά και του ενηλίκου ανθρώπου, στον οποίο το έμβρυο και το παιδί αυτό θα εξελιχθεί, στην ικανότητά του να αγαπήσει τον εαυτό του, τον συνάνθρωπο, το περιβάλλον, να ζήσει τη ζωή με χαρά και να αναπτύξει τις ιδιαίτερες κλίσεις και ιδιοφυΐα του. «Σ’ όλους τους τομείς της ιατρικής συναντάμε έκρηξη ερευνών, που συνδέουν ασθένειες και χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του παιδιού και του ενηλίκου με παράγοντες που εμφιλοχώρησαν στην προγεννητική ή περιγεννητική περίοδο, δηλαδή στην εγκυμοσύνη και στην γέννα.» Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι «Όλες οι σοβαρές ασθένειες της εποχής μας, ακόμη και αν εκδηλώνονται στην βρεφική, παιδική ηλικία ή και κατά τα 20, 30, 40, 50 και έπειτα χρόνια ζωής έχουν ως πρώτη αιτία τους μια σοβαρή δυσλειτουργία της εποχής της ενδομήτριας ζωής», « η πρωταρχική υγεία, δηλαδή η βασική φυσική και ψυχική υγεία του ανθρώπου, θεμελιώνεται κατά την σύντομη περίοδο της στενής σχέσης με την μητέρα, δηλαδή κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, τις κρίσιμες ώρες της γέννησης και την περίοδο του θηλασμού» Dr Michel Odent. Ευτυχώς στις ρίζες της ζωής στην εμβρυική κατάσταση επίσης ανευρίσκονται οι αιτίες για την καλή υγεία και τα χαρίσματα του παιδιού και του ενηλίκου. Οι νέες ανακαλύψεις διεύρυναν την ιδιότητα και τον ρόλο του γονιού. Ορισμένοι συγγραφείς για να κάνουν την διάκριση μεταξύ του πριν και μετά την γέννηση, μιλούν για μέλλοντες γονείς, η αλήθεια όμως είναι ότι αυτοί οι γονείς είναι οι πιο αποτελεσματικοί παιδαγωγοί των παιδιών τους. Το έργο τους κι ας είναι βραχυχρόνιο, διαρκεί για όλη την ζωή… γιατί αυτοί θέτουν θεμέλια, βάζουν τον ακρογωνιαίο λίθο στην υγεία και τα πνευματικά χαρίσματα του νέου ανθρώπου. Είναι συγχρόνως οι πρώτοι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές και η προγεννητική αγωγή είναι μια ειρηνική κοινωνική επανάσταση, η μόνη που μπορεί να φέρει βαθιές αλλαγές στην πάσχουσα κοινωνία μας, αφού βαθιές επιδράσεις δημιουργεί στην νόηση, την καρδιά και την θέληση του αναπτυσσομένου ανθρώπου, ενηλίκου του αύριο. Όλα αυτά όμως υπό έναν όρο… ότι έχουν πληροφορηθεί εκείνοι που θα εφαρμόσουν. Είναι λοιπόν προφανής η ύψιστη σημασία της προετοιμασίας των νέων αλλά και της εκπαίδευσης των πρωτοπόρων επαγγελματιών, αφού εκείνοι κατά κύριο λόγο θα μεταδώσουν σε νέους, ζευγάρια και εγκύους αυτήν την νέα αλλά και πανάρχαια γνώση. Κύηση - εγκυμοσύνη σύμφωνα με την επιστημονική έρευνα Η χαρά, ο ενθουσιασμός, η ελπίδα, η αισιοδοξία, η αγάπη της μητέρας δημιουργούν έκκριση ενδορφινών και της ωκυτοκίνης: της ορμόνης της αγάπης και καθώς οι αγαθές αυτές ορμόνες της ευτυχίας κατακλύζουν, μέσα από το αίμα της μητέρας, τον οργανισμό του παιδιού, προωθούν την σωστή του ανάπτυξη. Παράλληλα του φέρνουν τις ίδιες ψυχικές καταστάσεις, οι οποίες, επαναλαμβανόμενες δημιουργούν στο μωρό, αυριανό ενήλικο, την απαρχή μιας χαρούμενης, ενθουσιώδους και αισιόδοξης προσωπικότητας. Οι αισθήσεις του εμβρύου Τα ανθρώπινα αισθητήρια όργανα δεν μοιάζουν με ένα μηχάνημα, που πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η κατασκευή του κι έπειτα να αρχίσει να λειτουργεί. Στον αναπτυσσόμενο ανθρώπινο οργανισμό, σχηματισμός των οργάνων και λειτουργία τους προχωρούν συγχρόνως (δρ. Gerald Hȕther). Τα αισθητήρια όργανα του εμβρύου, ενώ σχηματίζονται, αρχίζουν βαθμιαία συγχρόνως και να λειτουργούν. Το έμβρυο έχει αφή Η αίσθηση της αφής έχει ιδιαίτερη σημασία για την ανάπτυξη του παιδιού. Το δέρμα είναι ένα πολύ εκτενές αισθητήριο όργανο που παρέχει συνεχώς πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον. Στον υπέρηχο φαίνεται ότι τα έμβρυα νιώθουν την επαφή όταν η μητέρα ή ο πατέρας αγγίζουν τρυφερά την κοιλιά. Πολλοί γονείς διαβεβαιώνουν ότι το παιδί αντιλαμβάνεται αυτή την επαφή και την αναζητά ενεργά. Αισθάνεται το χάδι της μητέρας και του πατέρα πάνω από την κοιλιά και κινείται ολόκληρο για να φθάσει στο χέρι τους. Αυτό το χάδι το γεμίζει ασφάλεια και αγαλλίαση. Ο Ολλανδός επιστήμων Frans Veldman ανέπτυξε τον κλάδο της «απτονομίας» (νόμοι της αφής), που διδάσκεται στους φοιτητές ιατρικής ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Η ευαισθησία στον πόνο έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει στην εμβρυϊκή ζωή. Έχει γεύση και αρχή όσφρησης Οι γλυκειές γεύσεις της τροφής της μητέρας και η γλυκειά ψυχική της διάθεση, που ...γλυκαίνουν τα υγρά της μήτρας, του αρέσουν! Ενώ η πίκρα της μητέρας και οι πικρές ουσίες της τροφής της ...το δυσαρεστούν! (κάνει μορφασμούς δυσαρέσκειας) Μάλιστα, οι τροφές της μητέρας καθορίζουν και τις αυριανές προτιμήσεις του. Παρατηρήσεις έγιναν σε αμερικανίδες θετές μητέρες που υιοθέτησαν παιδιά από την Ασία και κυοφορήθηκαν από μητέρες άλλης διατροφής. Τα παιδιά αυτά δεν αγαπούσαν π.χ. το…ρύζι παρά μόνον με κάρυ! Η όσφρηση είναι απόλυτα ανεπτυγμένη κατά την γέννηση. Τα νεογνά αναγνωρίζουν αμέσως τη μυρωδιά της μητέρας τους. Έχει ακοή Προπαντός το έμβρυο ακούει: τον καρδιακό παλμό, τον ρυθμό του βαδίσματος, την φωνή της μητέρας, του πατέρα, ήχους του περιβάλλοντος, την μουσική! Έτσι εγγράφεται μέσα του ο ρυθμός και η μελωδικότητα, η αγάπη για τον λόγο και τη μουσική. Η εμβρυϊκή ακοή ερευνήθηκε πρώτη, από τον Γάλλο ιατρό A. A. Tomatis, τον Σουηδό παιδίατρο J. Lind και την Γαλλίδα μουσικό M. L. Aucher και πολλούς άλλους. Το αυτί είναι το όργανο που τελειοποιείται πρώτο. Ήδη στους 4,5 μήνες της κύησης είναι τελείως έτοιμο. Ενώ τον 6ο μήνα έχει ήδη ολοκληρωθεί η μυέλωση του ακουστικού νεύρου. Επομένως, ήδη από τον 4ο μήνα της κύησης το αυτί του εμβρύου συλλαμβάνει τέλεια όλες τις ηχητικές πληροφορίες. Το υπερηχογράφημα δείχνει, ότι το έμβρυο, όχι μόνον αντιδρά έντονα στους ήχους, αλλάζοντας σύμφωνα με το ρυθμό της μουσικής που ακούει και τον καρδιακό του παλμό, αλλά κινεί το στόμα του, με τρόπο που μας κάνει να φανταζόμαστε ότι μιλάει, ακόμα κι αν οι ήχοι δεν φθάνουν ως τον έξω κόσμο! Ο δόκτωρ Tomatis εξηγεί ότι το έμβρυο ακούει, επικοινωνεί, με όλα του τα κύτταρα: «το κάθε κύτταρο τον εμβρύου είναι και ένα αυτί»! Το περιβάλλον της μήτρας είναι ιδιαίτερα ηχητικό. Το έμβρυο ακούει την αναπνοή, την κυκλοφορία του αίματος, την πέψη, προπαντός τον ρυθμό της καρδιάς της μητέρας και τον λόγο της. Η φωνή της μητέρας αποτελεί την πρώτη του διδαχή της μητρικής του γλώσσας (γλώσσας της μήτρας). Ο καρδιακός παλμός, και η φωνή της μητέρας, τα πρώτα ακούσματα του εμβρύου, (η πρώτη του μουσική) έχουν μια μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξή του. Άγγλος ιατρός (ο Salk 1981) σε μελέτη υποστήριξε ότι οι ρυθμικοί, ήρεμοι κανονικοί χτύποι της καρδιάς της μητέρας, ενίσχυαν, ηρεμούσαν και χαλάρωναν το έμβρυο. Όταν ο γιατρός αυτός έβαλε σε θερμοκοιτίδες, στα πρόωρα βρέφη να ακούν σε κασέτες το ρυθμό της καρδιάς της μητέρας, παρατήρησε γρήγορη αύξηση του βάρους τους... Προπαντός όμως το έμβρυο ακούει την φωνή της μητέρας. Η φωνή της μητέρας μεταδίδεται στο έμβρυο, μέσα από την οστέινη οδό, καθώς περνά μέσα από την σπονδυλική στήλη της και στη συνέχεια μέσα από το αμνιακό υγρό. Η φωνή της μητέρας, χαϊδεύει και διαπλάθει κυριολεκτικά το έμβρυο. Ο Α. Τοματίς θεραπεύει παιδιά και ενηλίκους από ακουστικές και ψυχολογικές δυσκολίες, με την φωνή της μητέρας τους, που τους βάζει να ακούν, όπως την άκουγαν ως έμβρυα. Η πάλλουσα αρμονική φωνή της μητέρας, δομεί αληθινά όλα τα όργανα του. Εξ ίσου και η φωνή του πατέρα. Ιδιαίτερα οικοδομεί αρμονικά τον εγκέφαλό του και το νευρικό του σύστημα και το κυριότερο, μέσα από αυτή την ευτυχή ακοή, την ευτυχή επικοινωνία του εμβρύου με τη μητέρα του, το παιδί αντλεί ένα βαθύ συναίσθημα ασφαλείας, μια επιθυμία επικοινωνίας με τον κόσμο, όπου θα ζήσει μετά την γέννησή του! Η κοινωνικότητά του χτίζεται προγεννητικά μέσα από τον χαρούμενο, εύθυμο λόγο της μητέρας. Το αντίθετο συμβαίνει εάν η φωνή της μητέρας ήταν αρνητική, απορριπτική. Το έμβρυο έχει αποδειχθεί ότι απομνημονεύει τους ήχους που ακούει. «Η μουσική αγωγή του παιδιού πρέπει να αρχίσει πριν από τη γέννηση» δηλώνουν ο Ούγγρος συνθέτης παιδαγωγός Zoltan Kodaly... και ο Yehudi Menuhin. Μητρική είναι η γλώσσα της μήτρας! Μητέρες εκπαιδευτικοί, που μιλούσαν καθαρά, δυνατά και σωστά, διηγούνται, ότι το παιδί τους μίλησε γρήγορα και με πλούσιο λεξιλόγιο και διέπρεψε στην σχολική του επίδοση. Ο λόγος και η αρμονική μουσική πολλαπλασιάζουν τις συνάψεις του εγκεφάλου και ενδυναμώνουν το νευρικό σύστημα, δημιουργούν τις βάσεις μιας ευγλωττίας κοινωνικότητας και καλής νοημοσύνης (dr A.A.Tomatis). Η όραση, που έχει ανάγκη από φως, αναπτύσσεται επίσης πριν από τη γέννηση, παρά το γεγονός ότι οι βλεφαρίδες μένουν κλειστές. Από τον 2ο έως τον 6ο μήνα το έμβρυο δέχεται το φώς και αντιδρά σε ένα δυνατό φώς που πέφτει πάνω στην κοιλιά της μητέρας. Κατά την γέννηση η όραση είναι ήδη πολύ προχωρημένη. Τα αισθητήρια όργανα του εμβρύου αναπτύσσονται σε πληρότητα και εκλεπτύνονται με την πλούσια παροχή θετικών αισθητηριακών ερεθισμάτων. Εξ άλλου οι πλούσιες και θετικές αισθητήριες εντυπώσεις μητέρας (και επομένως και εμβρύου) αποτελούν σημαντικό παράγοντα αρμονικής νοητικής ανάπτυξης του εμβρύου. Οι ψυχικές εμπειρίες του εμβρύου Το έμβρυο αισθάνεται τα συναισθήματα της μητέρας Οι δύο: μητέρα και έμβρυο είναι εις σάρκα μία, σε συμβίωση, κι ό,τι εκείνη αισθάνεται, το έμβρυο την ίδια στιγμή το αισθάνεται και το ζει μαζί της Παγκοσμίως έχουν διαπιστωθεί οι ψυχικές εμπειρίες του εμβρύου και η ανταπόκρισή του στις ψυχικές καταστάσεις της μητέρας του. Το έμβρυο αισθάνεται τα συναισθήματα και ιδιαίτερα την αγάπη προς αυτό μητέρας και πατέρα και αγαλλιά... Ενώ η αδιαφορία τους, η έλλειψη από τους γονείς επιθυμίας γέννησης του ή η απόρριψη του φύλου του, το γεγονός δηλαδή ότι θα ήθελαν ένα άλλο φύλο κι όχι το υπάρχον, είναι η πιο τραγική του εμπειρία, που θα του δυσκολέψει όλη την ζωή... (Αθανάσιος Καυκαλίδης, «Η γνώση της μήτρας», «Η μήτρα, ως υποκειμενική αλήθεια»). Ο Αθανάσιος Καυκαλίδης επί 25 και πλέον έτη σε πολλές συνεδρίες «αυτοψυχογνωσίας» κατέγραψε τις εμπειρίες 126 ενηλίκων όλων των ηλικιών αναδρομής στην εμβρυϊκή περίοδο τα ης ζωής. Κατέληξε στο ότι σ’ αυτήν την περίοδο ανάγονται σοβαρές ψυχοσωματικές δυσκολίες, επίσης όμως και η χαρούμενη ψυχική κατάσταση του ανθρώπου .(«Η δύναμη της μήτρας και η υποκειμενική αλήθεια» ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ Ως προς τους συνεχώς ευπρόσδεκτους από την εγκυμονούσα μητέρα.: αναφέρει την μοναδική εμπειρία τους : «Ένιωσαν βαθμιαία το σώμα τους να μικραίνει και να παίρνει τελικά τις διαστάσεις και την στάση εμβρύου μέσα στην μήτρα. Συναίσθημα ωκεάνιας γαλήνης γέμιζε ολόκληρη την ύπαρξή τους…» μοναδικής ευτυχίας… Η προγεννητική ζωή εγκληματιών-εφήβων σύμφωνα με ανακοινώσεις της ψυχολόγου Laura Uplinger, αποδεικνύει την άμεση σχέση της ψυχικής κατάστασης της μητέρας εγκύου με την ψυχική πορεία παιδιού και ενηλίκου: “Στις ΗΠΑ πολυάριθμες μελέτες αναφέρονται στην προγεννητική ζωή: Μερικές σχετίζονται με νέους 15–18 ετών φυλακισμένους για εγκλήματα βίας. Αναφέρουν ότι όταν μια έγκυος είναι πάρα πολύ αγχωμένη και νευρική, το παιδί της διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να γίνει ως παιδί και ενήλικος νευρικό και βίαιο. Οι ορμόνες του άγχους που εκκρίνονται στην αγχωμένη έγκυο προσβάλλουν, μέσα από την πλακούντια κυκλοφορία, τον παλαιοεγκέφαλο του εμβρύου (δηλαδή τον κατώτερο εγκέφαλό του), και εμποδίζουν να γίνουν συνάψεις αυτού του παλαιοεγκεφάλου (=του υποθαλάμου) με τον ανώτερο εγκέφαλο και επομένως παρεμποδίζουν την ανάπτυξη αυτού του ανωτέρου εγκεφάλου, στον οποίο οφείλεται η ανώτερη ανθρώπινη νοημοσύνη, ο αυτοέλεγχος και η λογική. Έτσι σ’έναν ενήλικο, αγχωμένο ή θυμωμένο, οι ορμόνες κινούν μέσα του, στον υποθάλαμο (τον κατώτερο εγκέφαλο), αντιδράσεις φυγής ή επιθετικότητας. Αλλά παρεμβαίνει η συνείδηση και μέσω του νεοεγκεφάλου (ανωτέρου εγκεφάλου) ελέγχει και καταργεί αυτές τις βίαιες παρορμήσεις. Ο έφηβος όμως που ήδη ως έμβρυο κατακλύσθηκε από το άγχος της μητέρας του, όταν αγχώνεται και θυμώνει δεν έχει τον βιολογικό εξοπλισμό που θα του επέτρεπε τον εγκεφαλικό έλεγχο, ώστε να εκδηλώσει αυτοσυγκράτηση μέσω της λογικής και έτσι τίποτε δεν παρεμβάλλεται μεταξύ της παρόρμησης και της πράξης”. Εξ άλλου έχει αποδειχθεί ότι το ψυχολογικό χρόνιο άγχος της μητέρας, που προκαλεί αυξημένη έκκριση κατεχολαμινών, οδηγεί συχνά σε αντίξοη έκβαση της εγκυμοσύνης, προκαλεί αυξημένη περιγεννητική θνησιμότητα, αργοπορία στην εμβρυϊκή ανάπτυξη και αλλοίωση στην μορφολογία του πλακούντα (σύμφωνα με πλήθος νεωτέρων στατιστικών ερευνών). Ευτυχώς η έγκυος έχει την ασπίδα της αγάπης της προς το παιδί της, για την αντιμετώπιση κάθε πένθους ή προβλήματος. Και ο δρ. Thomas Verny, ψυχίατρος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τορόντο, αθροίζοντας τις μελέτες των συναδέλφων του με τις δικές του, υποστηρίζει ότι για να μπορέσει ο άνθρωπος να αισθανθεί και να εκδηλώσει την αγάπη και την συμπάθεια προς τον συνάνθρωπο και σε πληρότητα την ψυχική υγεία, πρέπει να έχει δεχθεί την σκέψη και την αγάπη της μητέρας και του πατέρα από την αρχή της ζωής του, ήδη από την σύλληψή του. (“The secret life of the unborn child”). «Η αγάπη που μια μητέρα τρέφει για το παιδί της, οι ιδέες που καλλιεργεί για αυτό, ο πλούτος της επικοινωνίας που διατηρεί μαζί του, ασκούν καθοριστική επίδραση στην φυσική του διάπλαση, στις βασικές γραμμές της προσωπικότητάς του, στις προδιαθέσεις του χαρακτήρα του». «Η αγάπη προς το παιδί που περιμένουν αποτελεί τον πιο ευνοϊκό παράγοντα για τον πολλαπλασιασμό των συνάψεων του εγκεφάλου του κι επομένως για την δημιουργία ενός πλάσματος ευφυούς και αισθαντικού» (καθηγητής J. P. Relier, νεογνολόγος). Επιστήμονες, ψυχολόγοι και ψυχίατροι έχουν καταδείξει την πρωταρχική σημασία για το παιδί και το μέλλον του τού συναισθηματικού δεσμού, που η μητέρα του έχει δημιουργήσει και διατηρεί μαζί του.

Έχει επιστημονικά αποδειχθεί ότι οι ψυχικές καταστάσεις της εγκύου επηρεάζουν τόσο την ίδια όσο και το νεογνό, αφού οι δύο: μητέρα και έμβρυο είναι εις σάρκα μία –κι ό,τι εκείνη αισθάνεται, το έμβρυο την ίδια στιγμή το αισθάνεται και το ζει μαζί της, μέσω των ορμονών που εκκρίνονται στο αίμα της μητέρας και περνούν στον πλακούντα.

Ας αναφερθώ όμως σε μερικές χαρακτηριστικές έρευνες, από τις πάμπολλες που έχουν γίνει παγκοσμίως κι έχουν δημοσιευθεί σε βιβλία και περιοδικά: -Σε έρευνα επί 88.000 ατόμων που γεννήθηκαν στην Ιερουσαλήμ μεταξύ του 1964 και 1976 διαπίστωσαν ότι τα τέκνα των γυναικών που διήνυσαν τον 2ο μήνα της εγκυμοσύνης τους τον Ιούνιο του 1967, χρόνο του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου των έξι ημερών, είχαν σημαντικά περισσότερα κρούσματα σχιζοφρένειας, ως νεαροί ενήλικοι, λόγω του έντονου στρες της εγκύου («Origins» της Annie Murphy Paul). -Η καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Catherine Monk επισημαίνει ότι, όπως σε μελέτες αποδείχθηκε, τα νεογνά των καταθλιπτικών εγκύων μητέρων είναι πιο ευερέθιστα και πιο δύσκολα να ηρεμήσουν, έχουν περισσότερα προβλήματα ύπνου και έχουν υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα τους (της στρεσογόνου ορμόνης) αργότερα εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά παρορμητικότητας, υπερκινητικότητας και συμπεριφορικά προβλήματα. Αυτή η έρευνα εξηγεί η καθηγήτρια Monk μας στέλνει πιο πίσω, στην ενδομήτρια ζωή ως προς το πότε γινόμαστε αυτό που είμαστε («Origins» της Annie Murphy Paul). -Η δρ. Sylvie Richard, παιδίατρος στην Tours της Γαλλίας, στην διατριβή της: «Η επίδραση του συγκινησιακού βιώματος της εγκύου στην ιδιοσυγκρασία και την υγεία του νεογνού» παρακολούθησε κατά την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τους οκτώ επόμενους μήνες 100 μητέρες και τα παιδιά τους, τις οποίες διαχώρισε σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το βαθμό του άγχους, κανονικού, ισχυρού ή πολύ ισχυρού, που βίωναν σε μόνιμη σχετικώς κατάσταση οι μέλλουσες μητέρες. Οι στατιστικές αποκάλυψαν προφανή αντιστοιχία μεταξύ των συγκινησιακών διαταραχών της εγκύου και των δυσλειτουργιών που παρουσίασε το παιδί: προβλήματα υγείας και ψυχολογικές διαταραχές («Η φυσική προγεννητική αγωγή» Marie-Andrée Bertin). -Μια άλλη μελέτη έλαβε χώρα στη Φιλανδία, με αντικείμενο δύο ομάδες, 167 ατόμων η κάθε μια, οι οποίες παρακολουθήθηκαν επί 35 έτη. Τα άτομα της πρώτης ομάδας είχαν χάσει τον πατέρα τους πριν από τη γέννησή τους, τα άτομα της δεύτερης ομάδας, μετά την γέννησή τους, κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Η σύγκριση κατέδειξε σαφή διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Όσοι δηλαδή αισθάνθηκαν, κατά την ενδομήτρια ζωή τους, το στρες και την θλίψη της μητέρας τους, παρουσίασαν μεγαλύτερες διαταραχές από εκείνους, οι οποίοι αισθάνθηκαν το πένθος, ενώ ήταν ήδη «ανεξάρτητοι», μετά την γέννησή τους. Στην πρώτη ομάδα ήταν πολύ περισσότερα τα κρούσματα αλκοολισμού και εγκληματικότητας. Πολύ υψηλότερο ήταν επίσης το ποσοστό ψυχώσεων και σχιζοφρένειας (16% έναντι 6%). Και στην περίπτωση αυτή, οι ερευνητές αποδίδουν την διαφορά, σε ανατομική βλάβη του υποθαλάμου. Μια έρευνα όμως, στην οποία έλαβαν μέρος 500 γυναίκες, έδειξε ότι περίπου το ένα τρίτο απ’ αυτές δεν σκέπτονταν καθόλου το παιδί που έφεραν μέσα τους, είτε γιατί η εγκυμοσύνη ήταν ανεπιθύμητη, είτε γιατί πίστευαν ότι η φύση εργάζεται μέσα απ’ αυτές και οι ίδιες δεν χρειάζεται να συνεργασθούν. Τα παιδιά αυτά είχαν, κατά γενικό κανόνα, βάρος κατώτερο του κανονικού, παρουσίαζαν νευρικές και πεπτικές διαταραχές συχνότερες και σοβαρότερες απ’ ό,τι τα άλλα παιδιά. Έκλαιγαν πολύ στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, (δεν υπάρχουν στοιχεία για τα μετέπειτα στάδια), παρουσίασαν δυσκολίες προσαρμογής προς τους άλλους και προς την ζωή γενικότερα. -Ο καθηγητής παιδίατρος A.Fedor-Freybergh του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης αναφέρει την περίπτωση της μικρής Χριστίνας, η οποία από την γέννησή της αρνήθηκε με επιμονή το στήθος της μητέρας της, ενώ ρίχθηκε με ορμή στο μπιμπερό που της παρουσίασαν και γαντζώθηκε στο στήθος μιας άλλης γυναίκας κι άρχισε να θηλάζει ορμητικά. Μια διαίσθηση του καθηγητού τον ώθησε να ρωτήσει τη μητέρα: «Κυρία, το θέλατε πραγματικά αυτό το παιδί;» «Όχι παραδέχθηκε εκείνη. Ήθελα να το ρίξω, αλλά ο άνδρας μου ήθελε αυτό το παιδί και γι αυτό το κράτησα». Ο David Chamberlain, διδάκτωρ ψυχολογίας στο San Diego αναφέρει περίπτωση τεσσάρων εφήβων που έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας, κάθε χρόνο την ίδια εποχή: εποχή που κατά τις διηγήσεις των μητέρων τους εκείνες έκαναν απόπειρα αποβολής τους, τις οποίες ωστόσο οι έφηβοι αγνοούσαν. Το πιο σπουδαίο επιχείρημα που αποδεικνύει πώς η ψυχολογία της εγκύου μετατρέπεται σε βιολογική, παθολογική κατάσταση στο έμβρυο μας το παρέχει ο δόκτωρ Levine, χειρούργος οδοντίατρος από το Μάντσεστερ. Αυτός ό οδοντίατρος επί σειρά ετών συνέλεγε δόντια νεογιλής οδοντοφυΐας και παρατηρούσε τις τομές τους, στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Παρατήρησε πρώτα μια γκριζωπή γραμμή, την οποία ονόμασε «νεογνική γραμμή», γιατί αντιστοιχεί στην τραυματική εμπειρία της γέννησης. Η γραμμή αυτή δεν υπήρχε, όταν η γέννηση είχε εξελιχθεί με τις καλύτερες συνθήκες. Τα στρώματα αδαμαντίνης που βρίσκονται κάτω απ’ αυτήν την γραμμή έχουν εναποτεθεί στις καταβολές (φύτρες) των δοντιών, κατά την ανάπτυξή τους στις σιαγόνες του εμβρύου. Στα στρώματα αυτά παρατήρησε συχνές ανωμαλίες, μέχρι και ανεπαίσθητα κενά. Τι ήταν άραγε αυτό που είχε αναστείλει για ένα χρονικό διάστημα αρκετά μεγάλο την διαδικασία δόμησης της νεογιλής οδοντοφυΐας; Και ίσως και άλλων μαλακών και ευγενών οργάνων όπως η καρδιά, το συκώτι, ο εγκέφαλος, τα οποία δεν έχουν διατηρήσει ανιχνεύσιμα ανατομικά αποτυπώματα; Ο δρ. Levine συνεργάσθηκε μ’ έναν ψυχολόγο, ο οποίος συζήτησε με τις μητέρες. Έρχονται στο φως λοιπόν ακριβείς αντιστοιχίες ανάμεσα στις ανωμαλίες αυτές και τα ισχυρά πολύ επιθετικά σοκ που αυτές οι μητέρες είχαν υποστεί κατά την εγκυμοσύνη τους. Με ποιο τρόπο άραγε, κατά την Επιστήμη, η ψυχική κατάσταση της εγκύου περνάει στο έμβρυο, διαμορφώνοντας το σώμα, τις βιολογικές του λειτουργίες και τον ψυχισμό του;

    -Μέσω των ορμονών, η επιστήμη απαντάει:
     Η αδρεναλίνη, οι κατεχολαμίνες, ορμόνες του άγχους και της αγωνίας που κατακλύζουν το αίμα της μητέρας όταν είναι αγχωμένη, όταν είναι δυστυχισμένη,  και πρέπει να δράσει, κατακλύζουν επίσης και το αίμα του παιδιού μέσω της πλακούντιας κυκλοφορίας. Αυτές οι ορμόνες γεννούν ίδιες καταστάσεις άγχους και δυστυχίας και στο έμβρυο και εμποδίζουν έως σταματούν εντελώς την ανάπτυξή των οργάνων, υπό σχηματισμό την εποχή εκείνη. Οι ενδορφίνες, ορμόνες της χαράς και της ευχαρίστησης που βρίσκονται στο αίμα της μητέρας, όταν είναι ευτυχισμένη, περνούν επίσης στον οργανισμό του εμβρύου, δημιουργούν σ’ αυτό τις ίδιες καταστάσεις χαράς και ευτυχίας και επιτρέπουν την συνέχιση του φυσικού έργου δόμησης του οργανισμού του καθώς δε εγγράφονται στην κυτταρική του μνήμη, του χαράσσουν χαρακτήρα χαρούμενο, ευτυχισμένο και αισιόδοξο.
   -Μέσω της μνήμης των κυττάρων
    Τα κύτταρα έχουν μνήμη (dr R. Debré). Ο ψυχισμός του παιδιού αλλά και η φυσική του ύλη, δηλαδή όλος ο οργανισμός του, δομείται με τις ψυχικές ενέργειες της μητέρας και μέσω αυτής του πατέρα και του περιβάλλοντος. 
    Ήδη από την σύλληψη το κάθε τι από την μητέρα και το περιβάλλον της εγγράφεται ως «πληροφορία»,. στην κυτταρική του μνήμη. 
    Στους εννέα μήνες τίθενται εξ ίσου τα θεμέλια των ψυχικών και πνευματικών ιδιοτήτων του, των κλίσεων και της ιδιοφυίας του, μέσα από τα πανίσχυρα, ως πρώτα, εντυπώματα στην κυτταρική του μνήμη των σκέψεων, συναισθημάτων, αισθητηριακών εμπειριών, βιωμάτων μητέρας, και μέσα από αυτήν, του πατέρα και του οικείου περιβάλλοντος. 
    Η βιαιότητα ή η ειρηνική διάθεση πριν εκδηλωθούν στην ενήλικη ζωή έχουν πρώτα εντυπωθεί στην νευρική κυτταρική μνήμη των εμβρύων – κι αυτά τα πρότυπα επαναλαμβάνονται αργότερα.
    -Μέσω της γενετικής επίδρασης του περιβάλλοντος στο έμβρυο και το ζυγωτό (δηλαδή της ζωής, σκέψεων, συναισθημάτων, αισθητηρίων εντυπώσεων, βιωμάτων του ζευγαριού και της εγκύου).

Αυτή η βασική εξήγηση, ως προς την επίδραση στην φυσική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού των ψυχικών και πνευματικών καταστάσεων της μητέρας, μας παρέχεται από τις νέες έρευνες και ανακαλύψεις της Βιολογίας και της Νευροεπιστήμης, από τα έτη 1990 και εφεξής, με πρωτοπόρο τον ερευνητή, βιολόγο-κυτταρολόγο καθηγητή Bruce Lipton. Επιγενετική Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της επανάστασης των αντιλήψεων της εποχής που ζούμε, ας παρακολουθήσουμε πολύ συνοπτικά την ιστορία των νέων ανακαλύψεων που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μας και την όλη επιστημονική θεώρηση της ίδιας μας της ζωής.

Μέχρι το 1990 περίπου η βιολογία υποστήριζε το δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας του DNA ή της γενετικής νομοτέλειας. Με βάση την λογική αυτή, το DΝΑ αποτελεί την  «κύρια αρχή» ή τον κύριο προσδιοριστικό παράγοντα των φυσικών και ψυχικών χαρακτηριστικών ενός οργανισμού Κι ότι επομένως οι κληρονομικοί παράγοντες μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, ελέγχοντας απολύτως τα χαρακτηριστικά του απογόνου. Οι ιδέες αυτές παραμερίστηκαν απολύτως με την ανακάλυψη της Επιγενετικής. Θετικό ενδομήτριο περιβάλλον (το πρώτο περιβάλλον κάθε ανθρώπου), λόγω των θετικών σκέψεων και συναισθημάτων της μητέρας εγκύου, δίνει δυνατότητα έκφρασης στις θετικές ιδιότητες των γονιδίων και αφήνει σιωπηρές τις αρνητικές. (Δηλ. ο επιγενετικός μηχανισμός μπορεί να μεταβάλλει ένα γονίδιο, ώστε να παραγάγει υγιείς πρωτεΐνες και λειτουργίες, παρά τα κληρονομημένα ελαττωματικά γονίδια). Το αντίθετο συμβαίνει επίσης, όταν θετικά έως χαρισματικά σχέδια των γονιδίων δεν έχουν την δυνατότητα να εκφρασθούν, λόγω της αρνητικότητας των βιωμάτων μητέρας και πατέρα, ήτοι του πρώτου περιβάλλοντος του εμβρύου. 
    Αυτό σημαίνει ότι το ζευγάρι έχει εκείνο ευθύνη για το παιδί που θα φέρουν στον κόσμο (αρκεί βέβαια να το πληροφορήσουμε, διότι δεν είναι κανείς ένοχος για παραβιάσεις κανόνων που δεν γνωρίζει!) .
        -Μέσω των νευρώνων-καθρεπτών                                                                            που έχουν την κοινωνική ικανότητα να συλλαμβάνουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις προθέσεις του πλησίον.
       -Μέσω της μνήμης του υγρού στοιχείου που αποτελεί και περιβάλλει το έμβρυο.
Έχει την ιδιότητα να εγγράφει στην μνήμη του και να  αποθηκεύει πληροφορίες .

Η βιωματική ικανότητα μνήμης και μάθησης του εμβρύου επαληθεύεται από όλες αυτές τις επιστημονικές πηγές, στις οποίες θα αναφερθούμε. Επιγενετική- Νευρώνες καθρέπτες-Η μαγνητική ιδιότητα του νερού Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της επανάστασης των αντιλήψεων της εποχής που ζούμε, ας παρακολουθήσουμε πολύ συνοπτικά την ιστορία των νέων ανακαλύψεων που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μας και την όλη επιστημονική θεώρηση της ίδιας μας της ζωής.

Η Επιγενετική                                                                                                             Ο νέος αυτός κλάδος δεν συμπλήρωσε απλώς αλλά ουσιαστικά ανέτρεψε την κλασική Γενετική επιστήμη. Μέχρι το 1990 περίπου η βιολογία υποστήριζε το δόγμα της απόλυτης κυριαρχίας του DNA , των γονιδίων ή της γενετικής νομοτέλειας. Με βάση την λογική αυτή, το DΝΑ αποτελεί την  «κύρια αρχή» ή τον κύριο προσδιοριστικό παράγοντα των φυσικών και ψυχικών χαρακτηριστικών ενός οργανισμού.  Κι  επομένως οι κληρονομικοί παράγοντες μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, ελέγχοντας απολύτως τα χαρακτηριστικά του απογόνου. Οι ιδέες αυτές παραμερίστηκαν απολύτως με την ανακάλυψη της Επιγενετικής. 

Με την ανακάλυψη του κλάδου της επιγενετικής το αξίωμα: τα γονίδια είναι οι ρυθμιστές της ζωής μας, μετετράπη στον εξής νέο κανόνα:

  «Το περιβάλλον ευθύνεται για την ζωή.»

Και καθώς το πρώτο περιβάλλον του ανθρώπου είναι το ενδομήτριο περιβάλλον, το περιβάλλον δηλαδή σκέψεων, συναισθημάτων, βιωμάτων, πολιτισμού, που το έμβρυο δέχεται από την μητέρα και μέσω αυτής και τον πατέρα και τον περίγυρο στην μήτρα της, μπορεί κανείς να βεβαιώσει ότι η νέα επιστήμη θεμελίωσε με ένα ακλόνητο θεωρητικό υπόβαθρο και επαλήθευσε όλες τις προηγούμενες επιστημονικές έρευνες πάνω στην δύναμη της ενδομήτριας ζωής και της ανάγκης προετοιμασίας του ζευγαριού, ώστε να προσφέρουν στο μελλογέννητο παιδί τους την πρώτη : προγεννητική αγωγή, γενετικό στήριγμα όλης της ζωής του. «ΟΙ μέλλοντες γονείς είναι οι γενετικοί αρχιτέκτονες της νέας γενιάς. Επείγει αυτό να το μάθουν» (prof. Bruce Lipton, βιολόγος)

   Η Επιγενετική: η μελέτη των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους το περιβάλλον ελέγχει την κυτταρική δραστηριότητα, είναι σήμερα ένας από τους πιο δραστήριους τομείς της επιστημονικής έρευνας. Οι επιστήμονες έφθασαν στο συμπέρασμα ότι δεν είμαστε θύματα των γονιδίων μας αλλά αφέντες της μοίρας μας, ικανοί να δημιουργήσουμε ζωές γεμάτες ειρήνη, ευτυχία και αγάπη. Δεν είναι οι καθοδηγούμενες από τα γονίδια ορμόνες που ελέγχουν το σώμα και το πνεύμα μας. Οι πεποιθήσεις μας, ο ψυχικός βίος μας, ο τρόπος της ζωής μας, αυτά ελέγχουν το σώμα, τον νου και συνεπώς και την ζωή μας. Οι εκπληκτικές ανακαλύψεις της Επιγενετικής, αυτού του νέου τομέα της βιολογίας, λύνει τα μυστήρια σχετικά με το πώς το περιβάλλον επηρεάζει την συμπεριφορά των κυττάρων, χωρίς να αλλάξει τον γενετικό κώδικα. Οι θετικές σκέψεις έχουν σημαντικές επιδράσεις στην συμπεριφορά και στα γονίδια, προπαντός όταν βρίσκονται σε αρμονία με τον υποσυνείδητο προγραμματισμό. Και οι αρνητικές σκέψεις έχουν εξίσου ισχυρό αντίκτυπο.

Αυτό που ενεργοποιεί την έκφραση ενός γονιδίου είναι ένα σήμα από το περιβάλλον του και όχι μια προκύπτουσα ιδιότητα του ίδιου του γονιδίου.

  Αφού το πρώτο περιβάλλον του ανθρώπου είναι το ενδομήτριο περιβάλλον, ο νέος τομέας της επιγενετικής επιστήμης σημαίνει ότι  σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα των μελλοντικών γονέων και προπαντός της μητέρας, εγκύου, διαμορφώνουν,  καθορίζουν τελικά τα γενετικά χαρακτηριστικά του παιδιού που θα γεννηθεί, και τούτο χωρίς να αλλάζουν τον γενετικό του κώδικα, το DNA ( το προσχέδιο). 
  Δηλαδή: τα γονίδια προορίζουν, το περιβάλλον καθορίζει.  Με τον νέο κλάδο της επιγενετικής δεν μιλάμε πλέον για  κυριαρχία των γονιδίων αλλά  για κυριαρχία του περιβάλλοντος. Ανάλογα με τα μηνύματα του περιβάλλοντος, ( η ζωή στην μήτρα είναι το πρώτο περιβάλλον) άλλα γονίδια μπορούν να εκφρασθούν κι άλλα μένουν σιωπηρά. Θετικό ενδομήτριο περιβάλλον, λόγω των θετικών σκέψεων και συναισθημάτων της μητέρας δίνει δυνατότητα έκφρασης στις θετικές ιδιότητες των γονιδίων και αφήνει σιωπηρές τις αρνητικές. (Δηλ. ο επιγενετικός μηχανισμός μπορεί να μεταβάλλει ένα γονίδιο, ώστε να παραγάγει υγιείς πρωτεΐνες και λειτουργίες, παρά τα κληρονομημένα ελαττωματικά γονίδια). Το αντίθετο συμβαίνει επίσης, όταν θετικά έως χαρισματικά σχέδια των γονιδίων δεν έχουν την δυνατότητα να εκφρασθούν, λόγω της αρνητικότητας των βιωμάτων μητέρας και πατέρα, ήτοι του πρώτου περιβάλλοντος του εμβρύου.
  «Τα γονίδια αντιπροσωπεύουν προγράμματα που όχι μόνον αναγιγνώσκονται αλλά που επαναγράφονται επίσης». Αυτό σημαίνει ότι το ζευγάρι έχει εκείνο ευθύνη για το παιδί που θα φέρει στον κόσμο (αρκεί βέβαια να το πληροφορήσουμε, διότι δεν είναι κανείς ένοχος για παραβιάσεις κανόνων που δεν γνωρίζει!) 

Σύλληψη, μια στιγμή-κλειδί

    Η επιστήμη επίσης ερεύνησε το θέμα της σύλληψης, και  αποφαίνεται ανενδοίαστα ότι «η ψυχική κατάσταση του ζεύγους κατά την εποχή της σύλληψης, αν είναι κακή, δημιουργεί ένα ιδιαίτερα αρνητικό πεδίο ανάπτυξης του εμβρύου, που μπορεί να εμφανισθεί με συγγενή ανωμαλία». Προτρέπει την αποφυγή σύλληψης σε περιόδους κακής φυσικής και ψυχικής κατάστασης των ερωτικών συντρόφων, (ανακοίνωση ομάδας ιατρών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο 16ο Πανελλήνιο Συνέδριο Χειρουργικής Παίδων). (Εφημερίδα τα Νέα).
    Κατά την σύλληψη δημιουργείται το γενετικό σχέδιο της νέας ζωής. Το σχέδιο αυτό, δηλ. το DΝΑ του παιδιού, έχει απόλυτη σχέση με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την εσωτερική στάση του ζεύγους, κατά την ένωσή του, τον τρόπο της ζωής του προηγουμένως ακόμη.
    Μια στάση θαυμασμού, εκτίμησης και αγάπης του ζεύγους δημιουργεί έναν «ιθμό» (φίλτρο), μέσα από τον οποίο οι καλύτερες ιδιότητες των προγόνων ευνοούνται να εκδηλωθούν στο πρώτο DNA της Νέας Ύπαρξης, από τις άπειρες: καλές και κακές, που ασφαλώς υπάρχουν σε 7 γενεές προγόνων από την πατρική και 7 γενεές από τη μητρική γραμμή!

Με την ανακάλυψη της επιγενετικής αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια της πνευματικής γαλβανοπλαστικής του Aivanhov που η έγκυος μπορεί να ασκήσει στο έμβρυο με τις θετικές της (χρυσές) σκέψεις και συναισθήματα, μεταμορφώνοντας, δηλαδή επιχρυσώνοντας, το τυχόν ατελές («από μολύβι») γενετικό σχέδιο της ώρας της σύλληψης.

  Η νέα βιολογία της Επιγενετικής δίνει έμφαση στον συνειδητό ρόλο του γονέα                                                                                                             «Ως γονείς πρέπει να καταλάβουμε τον ρόλο που παίζουμε στον προγραμματισμό της υγείας, της ευτυχίας και των πεποιθήσεων των παιδιών μας και τον αντίκτυπο που έχουν αυτές οι πεποιθήσεις στην ζωή τους.   Με την νέα βιολογία αντιλαμβανόμαστε ότι για την σύλληψη και την εγκυμοσύνη, οι μητέρες και οι πατέρες έχουν κοινό μερίδιο ευθύνης, παρότι η μητέρα φέρει το μωρό μέσα στην μήτρα της. Ό,τι κάνει ο πατέρας επηρεάζει βαθύτατα την μητέρα, η οποία με την σειρά της επηρεάζει το αναπτυσσόμενο παιδί.» Η ουσία της συνειδητής διαπαιδαγώγησης έγκειται στο ότι τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες καλούνται να εκπληρώσουν σημαντικές υποχρεώσεις όσον αφορά την ανατροφή υγιών, έξυπνων, δημιουργικών και γεμάτων χαρά και ταλέντα παιδιών. 
  Οι περισσότεροι μαιευτήρες παραμένουν ακόμη ανενημέρωτοι όσον αφορά την σημασία που έχει η γενικότερη στάση των γονέων στην ανάπτυξη του μωρού. Σύμφωνα με την έννοια της γενετικής νομοτέλειας, με την οποία διαποτίσθηκαν όταν ήταν φοιτητές ιατρικής, η ανάπτυξη του εμβρύου ελέγχεται μηχανικά από τα γονίδια, με μια μικρή επιπρόσθετη συνεισφορά από την μητέρα. Ωστόσο αργά-αργά οι νοοτροπίες αλλάζουν, η νέα γνώση διαδίδεται.

IQ και προγεννητικό περιβάλλον Η επίδραση του προγεννητικού περιβάλλοντος εκτείνεται και στη μελέτη του IQ. Έφθασαν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια αναλογούσαν στο 34% των παραγόντων που καθορίζουν το IQ. Ο δρ Devlin ανακάλυψε ότι οι συνθήκες που επικρατούν κατά την προγεννητική ανάπτυξη έχουν σημαντικό αντίκτυπο στο IQ. Ότι η δυνητική νοημοσύνη ενός παιδιού ελέγχεται από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες κατά ποσοστό άνω του 51%. Και ότι η ικανότητα μάθησης θεμελιώνεται κατά την ενδομήτρια ζωή. (Gerald Huther)

  Ενδιαφέρον είναι να δούμε ότι τα συμπεράσματα  αυτά της επιστήμης συμπίπτουν απολύτως με τις αναπτύξεις μιας άλλης πηγής, καθόλου ευκαταφρόνητης, της ενεργειακής, αποκαλούμενης, θεραπευτικής:
 Έλλειψη αγάπης της εγκύου και προβλήματα Μάθησης                                    « Η απροθυμία για μάθηση δημιουργείται στο παιδί πολύ απλά. Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, η μητέρα απαρνείται το συναίσθημα αγάπης προς τον άνδρα, το παιδί της ή τον γύρω κόσμο. Αυτό σχηματίζει στο παιδί της ένα πρόγραμμα απάρνησης της πληροφόρησης από το πληροφοριακό πεδίο του σύμπαντος, το οποίο μπλοκάρει τις δυνατότητες του παιδιού να επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Το παιδί δυσκολεύεται στην  μάθηση και την απαρνείται. Η μητέρα που αγαπάει και δεν επιτρέπει στον ίδιο της τον εαυτό ή σ’ οποιονδήποτε άλλον ν’ αμφιβάλλει για το συναίσθημα της αγάπης και της ενότητας με το θείο, θα γεννήσει ταλαντούχα παιδιά.» (Αγάπη και Μάθηση Σ.Ν. Λάζαρεβ, ενεργειακός θεραπευτής):

Συνειδητή μητέρα και συνειδητός πατέρας. Είναι προφανές ότι αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι μια ανατροφή γεμάτη αγάπη. «Το αγέννητο παιδί είναι μια ζωντανή ύπαρξη και η ανάπτυξή του γίνεται δυνατή μόνο με την συνεχή επικοινωνία του με το μητρικό περιβάλλον. Από την αρχή διαδραματίζεται μία πολύπλοκη αλληλεπίδραση. Από την αρχή ο άνθρωπος χρειάζεται την σχέση.» (Gerald Hüther - Inge Weser «Το μυστικό των εννέα πρώτων μηνών»). Όλα τα παιδιά και πριν από τη γέννηση, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο έχουν την ανάγκη να βιώνουν ότι είναι ευπρόσδεκτα και ασφαλή. Πολλά από όσα ανακάλυψαν οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια δείχνουν πως όταν, με την γέννηση, ερχόμαστε στον κόσμο έχουμε ήδη βιώσει το πιο ενδιαφέρον, το πιο συγκλονιστικό μέρος αυτού του ταξιδιού.

  Αυτά λένε διάσημοι ερευνητές επιστήμονες, Ας δούμε τι λέει και η πηγή της ενεργειακής γνώσης:
Εγκυμοσύνη και πνευματικότητα του παιδιού                                            «Η κατάσταση της γυναίκας κατά την εγκυμοσύνη καθορίζει σε πολλά πράγματα την πορεία του μελλοντικού ανθρώπου και γι αυτό η συμπεριφορά της μητέρας πρέπει να προσβλέπει πρώτα- πρώτα στο όφελος του παιδιού.

Ο σχηματισμός του πνεύματος και της πνευματικότητας του παιδιού γίνεται πριν περάσουν οι 6 μήνες της εγκυμοσύνης. Γι αυτό, η γυναίκα το διάστημα εκείνο πρέπει να είναι προσανατολισμένη στα θεία συναισθήματα: την αγάπη, την καλοσύνη, την ταπεινότητα και την ευσπλαχνία.

  Κύριος κανόνας της πνευματικής υγείας και της σωστής ύπαρξης των ενεργειακών δομών του ανθρώπου είναι η πληρότητα σε αγάπη, διότι η αγάπη είναι η ανώτατη εκδήλωση της ενότητας και της αρμονίας του κόσμου». Σ.Ν. Λάζαρεβ, ενεργειακός θεραπευτής 
  «Κατ την διάρκεια της εγκυμοσύνης η γυναίκα πρέπει να είναι ήρεμη και υπομονετική, να μη νιώθει θυμό ή άλλα αρνητικά συναισθήματα. Πρέπει ν’ αντιμετωπίζει ήρεμα το παρόν, να μη λυπάται για το παρελθόν και να μην επισπεύδει το μέλλον. Συχνά η τοξίνωση που ταλαιπωρεί τις έγκυες γυναίκες είναι αποτέλεσμα λανθασμένου τρόπου σκέψης και αντίληψης του κόσμου. 
  Προϋπόθεση της άρτιας ύπαρξης του ανθρώπου είναι η συνεχής πνευματική άνοδος, στη βάση της οποίας πρέπει να βρίσκεται η αγάπη προς το σύμπαν (δηλαδή προς το σύνολο), καθώς και η αγάπη προς τον σύζυγο, προς τους γονείς, τα παιδιά και τον εαυτό μας (δηλαδή προς το μέρος). Η διαδικασία αυτή πρέπει να είναι αδιάκοπη και να μεταφέρεται από το σύνολο προς τα μέρη και πίσω στο σύνολο. Μόνον τότε θα αντιστοιχεί στην αρμονία του κόσμου και θα φέρει στον άνθρωπο την χαρά της ζωής και την υγεία». (Σ.Ν. Λάζαρεβ)  
  Η επιγενετική επίδραση των συναισθημάτων της μητέρας εγκύου στο παιδί της και οι επιπτώσεις της στην ανάπτυξή του γίνεται σαφής στον βιολογικό μηχανισμό της  λειτουργίας της ανάπτυξης και της λειτουργίας της προστασίας ή της άμυνας.

Η λειτουργία της ανάπτυξης και η λειτουργία της προστασίας και άμυνας και η σημασία τους για την εμβρυική ανάπτυξη (prof. Bruce Lipton, βιολόγος) Σε κάθε ζωντανό οργανισμό παρατηρούμε δύο λειτουργίες : την λειτουργία της ανάπτυξης – σε συνθήκες ηρεμίας και ειρήνης – και την λειτουργία της προστασίας ή της άμυνας, δηλαδή της φυγής, του φόβου – σε συνθήκες απειλής και κινδύνου.

  Η λειτουργία της ανάπτυξης είναι ιδιαίτερα φανερή και δυναμική στην εμβρυϊκή  και παιδική ηλικία, όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε φυσική διαδικασία δημιουργίας νέων κυττάρων, ιστών και οργάνων του. 

Η επιστημονική παρατήρηση δείχνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί με στόχο ή την ανάπτυξη ή με στόχο την προστασία από κίνδυνο. Οι μηχανισμοί που υποστηρίζουν την ανάπτυξη και την προστασία δεν μπορούν να λειτουργήσουν και οι δύο ταυτόχρονα. Και αυτό γιατί η διαδικασία της ανάπτυξης απαιτεί μια συνεχή ανταλλαγή μεταξύ του οργανισμού και του περιβάλλοντος. Σε διαδικασία ανάπτυξης, οι ενέργειες του σώματος κυκλοφορούν στο κέντρο του, στα όργανα, στα σπλάχνα. Όταν όμως προκύψει απειλή κινδύνου ο οργανισμός κλείνει το σύστημα της ανάπτυξης, προκειμένου να προστατευθεί από την απειλή, από τον κίνδυνο. Το αίμα αποσύρεται από τα σπλάχνα, και τα εσωτερικά όργανα της πέψης, της κυκλοφορίας του αίματος και του εγκεφάλου και διοχετεύεται στα άκρα και στους μυς, για να βοηθηθεί η φυγή. Η φύση δείχνει έτσι την μεγάλη της σοφία: όταν ο άνθρωπος έχει ανάγκη να αντιδράσει γρήγορα και εύστοχα, ώστε να αντιμετωπίσει έναν κίνδυνο ζωής, πρέπει να του δοθούν γι’αυτό μεγάλες δυνατότητες, ώστε να τρέξει, να σωθεί ή να επιτεθεί. Όταν ο κίνδυνος μετά από λίγο περάσει, ο οργανισμός θα επανέλθει στον συνηθισμένο ρυθμό της ανάπτυξης, και της επανατροφοδότησης όλων των οργάνων στο κέντρο του.

  Αυτό όμως σημαίνει ότι όταν ο οργανισμός επί μακρό χρόνο βρίσκεται σε άμυνα, όταν  η αδρεναλίνη, εκκρίνεται για πολύν χρόνο κάτω από την απειλή κινδύνου, αυτό υπονομεύει την ανάπτυξη. Όλοι ξέρουμε πως η αρρώστια έρχεται όταν επί πολύν χρόνο είμαστε αγχωμένοι και φοβισμένοι, (αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη, δηλαδή η ανανέωση των κυττάρων μας έχει σταματήσει).  Αυτό  σημαίνει, επίσης,  αν  τοποθετηθούμε στην εμβρυϊκή ζωή, ότι το μακροχρόνιο άγχος της μητέρας και η μακροχρόνια έκκριση αδρεναλίνης και ορμονών του άγχους επιφέρει διακοπή της ανάπτυξης των ιστών και οργάνων του εμβρύου, με συνέπεια την ελλιπή σωματική, νοητική και ψυχολογική του ολοκλήρωση και πληρότητα. Μακροχρόνια κατάσταση πανικού, άγχους και αγωνίας, είπαμε, εμποδίζει την ανάπτυξη, την ζωτικότητα, ακόμα  και την νοημοσύνη. Ισχυρές εκκρίσεις αδρεναλίνης εμποδίζουν επίσης την σωστή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, ενός συστήματος που έχει δοθεί στον άνθρωπο για να μάχεται με επιτυχία κατά των βακτηρίων και μικροβίων.  
  Είναι λοιπόν πρώτιστης σημασίας για την έγκυο να ζει στην γαλήνη και την χαρά, την διαστολή και την ειρηνική διάθεση, ώστε, δημιουργώντας έτσι συνθήκες ασφάλειας και αγάπης, να  ευνοεί την σωστή και εξακολουθητική διαδικασία ανάπτυξης σώματος και ψυχισμού του παιδιού που περιμένει. 

Παγκόσμιες έρευνες ποικίλων επιστημονικών κλάδων επαλήθευσαν τις επιγενετικές ανακαλύψεις

  Όλες οι έρευνες αποδεικνύουν την ορθότητα του πορίσματος του δόκτορος Michel Odent, ο οποίος αποφαίνεται ότι η πρωταρχική υγεία, δηλαδή η βασική φυσική και ψυχική υγεία του ανθρώπου, θεμελιώνεται κατά την σύντομη περίοδο της στενής σχέσης με την μητέρα, δηλαδή κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, τις κρίσιμες ώρες της γέννησης και την περίοδο του θηλασμού.

Οι νευρώνες καθρέπτες, νέα ανακάλυψη της νευροεπιστήμης

   Το 1992 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάρμα  Ιταλίας Giacomo Rizzolati ανακάλυψε τους νευρώνες-καθρέπτες, τους κοινωνικούς νευρώνες του ανθρώπου, οι οποίοι αντανακλούν, «καθρεφτίζουν» σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, βιώματα του πλησίον, χωρίς άλλη λεκτική επικοινωνία.

Κοινωνικός εγκέφαλος – Νευρώνες – καθρέπτες Οι σύγχρονες έρευνες των νευροεπιστημών έχουν καταδείξει μια πολύ σπουδαία ιδιότητα του ανθρωπίνου εγκεφάλου (αλλά επίσης και του εγκεφάλου των θηλαστικών ζώων, σε πολύ μικρότερο βαθμό): την κοινωνική του ικανότητα. Δηλαδή την ικανότητά του να συλλαμβάνει τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις προθέσεις, τις πράξεις των άλλων και να τους κοινωνεί τα δικά του συναισθήματα, σκέψεις κλπ. Ο άνθρωπος έχει έναν εγκέφαλο κοινωνικό και επικοινωνιακό

  Αυτός ο κοινωνικός εγκέφαλος εκδηλώνεται μέσω ενός συνόλου νευρωνικών μηχανισμών, οι οποίοι διέπουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας στις σχέσεις μας με τους άλλους, πλησίον μας. Χάρις σ’ αυτούς του κοινωνικούς νευρώνες δεχόμαστε την επίδραση των συναισθημάτων, των σκέψεων, των προθέσεων των πλησίον μας και αμοιβαία τους επηρεάζουμε με τα δικά μας συναισθήματα, σκέψεις κλπ.
  Σύμφωνα με τις Νευροεπιστήμες, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το μόνο βιολογικό ανθρώπινο σύστημα, το οποίο δέχεται μηνύματα από έξω από το σώμα. Όλα τα άλλα συστήματα δέχονται μηνύματα μόνον  από το εσωτερικό του σώματος.
  Διακρίνουμε δύο είδη κοινωνικών νευρώνων: Αυτούς με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα των άλλων και τους μεταδίδουμε τα δικά μας συναισθήματα – είναι τοποθετημένοι στη μέση του εγκεφάλου – σε σχήμα αμυγδάλου και τους ονομάζουμε: “αμυγδαλή”. Κι αυτούς οι οποίοι επενεργούν πάνω στις ιδέες των άλλων και οι οποίοι είναι τοποθετημένοι στο επίπεδο των οφθαλμών.
  Μεταξύ αυτών των τελευταίων, μια κατηγορία, οι νευρώνες με σχήμα “ατράκτου” ενεργούν με μια μεγάλη ταχύτητα και διευθύνουν τις γρήγορες κοινωνικές αποφάσεις μας.
  Οι κοινωνικοί μας νευρώνες, ιδιαιτερότητα του εξελιγμένου ανθρώπινου εγκεφάλου, σχηματίζονται μέσω των εμπειριών μας στις σχέσεις μας με τους άλλους από την εμβρυϊκή περίοδο της ζωής μας. Η τρυφερότητα, η αγάπη, η πίστη, οι φροντίδες προετοιμάζουν τις αναγκαίες συνθήκες για τον πολλαπλασιασμό τους. Ενώ ο φόβος, το άγχος, το πένθος, η οργή εμποδίζουν την ανάπτυξή τους.
  Αυτοί οι κοινωνικοί νευρώνες παίζουν ένα πρωτεύοντα ρόλο στην ικανότητα του καθενός για ευτυχία, στην ικανότητά του να αγαπάει και στην υγεία του.
  Αυτή η κοινωνικότητα ήταν στο παρελθόν μια απλή στρατηγική επιβίωσης.   Η κοινωνικότητα, μορφοποιός των εγκεφαλικών κυττάρων, μεταδίδεται στις επόμενες γενεές.   Εξ αυτού συνάγεται ότι η προδιάθεση προς την καλοσύνη, τον αλτρουισμό, την συμπάθεια είναι έμφυτη ιδιότητα του  ανθρωπίνου γένους. 
  Πώς εκδηλώνονται άραγε αυτοί οι νευρώνες – καθρέπτες; Κοιτάζοντας ένα πρόσωπο που εκφράζει τον φόβο ή την χαρά, αυτά τα συναισθήματα μας μεταδίδονται. Αντιδρούμε άμεσα με τα ίδια συναισθήματα και χωρίς να το σκεφθούμε εκφραζόμαστε επίσης με ένα σημάδι φόβου ή με ένα χαμόγελο. Αυτό γίνεται μέσω αυτής της κατηγορίας των πολύ ειδικών, νευρώνων– καθρεπτών.
 Είμαστε ασυνείδητα ή συνειδητά παιδαγωγοί ως προς τους άλλους Χάρις στους νευρώνες – καθρέπτες, ο εξωτερικός κόσμος αντανακλάται (“καθρεφτίζεται”) σε μας. Για να κατανοήσουμε τον άλλον, γινόμαστε, εν μέρει, όπως αυτός. Με τα συναισθήματά μας, τις προθέσεις μας που αντανακλώνται στον εγκέφαλο των άλλων, προκαλούμε την ίδια κατάσταση, τα ίδια συναισθήματα, προθέσεις, ιδέες. Τους επηρεάζουμε άμεσα, απ΄ευθείας. Είμαστε ασυνείδητα ή συνειδητά παιδαγωγοί ως προς τους άλλους.
  Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο με τα παιδιά τα οποία μαθαίνουν μιμούμενα με φυσικό τρόπο αυτό που βλέπουν. Κατά την παρουσία του ενηλίκου, εκείνα συλλαμβάνουν και εγγράφουν αυτόματα αυτό που λαμβάνει χώραν στον εγκέφαλο του ενηλίκου και το μιμούνται. Μαθαίνουν και αποκτούν συμπεριφορές, ιδιότητες και ικανότητες.
  Το νευρικό μας σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε να μπορεί να είναι σε σύνδεση με το νευρικό σύστημα των άλλων. Ζούμε με τους άλλους ως εάν ήμασταν μέσα στο σώμα τους. Συγχρονιζόμαστε με τα βιώματά τους και τις εμπειρίες τους κι εκείνοι με τα δικά μας.
  Είναι εύκολο να φαντασθούμε τους ισχυρούς ψυχικούς δεσμούς που υπάρχουν μεταξύ της εγκύου μητέρας και του παιδιού της. Ποιος είναι πιο πλησίον για το έμβρυο από την μητέρα του, με την οποία είναι εις σάρκα μία;
   Οι δύο εγκέφαλοι της μητέρας και του παιδιού επικοινωνούν συνεχώς με τους νευρώνες – καθρέπτες τους. Οι νευρώνες – καθρέπτες της μητέρας στέλνουν κάθε στιγμή μηνύματα, συναισθήματα, εικόνες τα οποία το παιδί δέχεται μέσω των υπό ανάπτυξη νευρώνων – καθρεπτών του. Αυτά τα μηνύματα αντανακλώνται και γεννούν σ΄αυτό την ίδια επιθυμία, τις ίδιες εικόνες, τις ίδιες ιδέες, όπως αυτές της μητέρας του. Μια επικοινωνία συμβαίνει στο επίπεδο του νευρικού συστήματος των δύο υπάρξεων. Και οι ευχές και επιθυμίες της μητέρας αντανακλώνται στο νευρικό σύστημα του παιδιού, δημιουργούν μέσα του μια απήχηση, την επιθυμία να πραγματοποιήσει το μήνυμα που δέχθηκε και να γίνει όπως η μητέρα το εύχεται.
  Η επανάληψη αυτών των επιθυμιών εγγράφεται βαθειά στο νευρικό σύστημα του παιδιού και προγραμματίζει εν μέρει την μελλοντική ζωή του.
 Μορφοποιός δύναμη της γυναίκας και ιδιαίτερα της εγκύου                                           Με τους νευρώνες – καθρέπτες, μπορούμε ενδεχομένως να δώσουμε μια επιστημονική εξήγηση στην μυστηριώδη “μορφοποιό δύναμη της εγκύου γυναίκας”, την οποία ανέφεραν στα εγχειρίδιά τους οι γυναικολόγοι του παρελθόντος. Ύμνησαν επίσης οι φιλόσοφοι της αρχαίας Ελλάδας.  (Daniel Goleman (Ph. D. ειδικός στις Νευροεπιστήμες, Πανεπιστήμιο του Harvard) «Κοινωνική Νοημοσύνη»,  Gerald Hüther, καθηγητής της Νευροβιολογίας στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου του Goetinger και Inge Weser, Ψυχοθεραπεύτρια,  Προγεννητική Ψυχολογία, «Το μυστικό των εννέα πρώτων μηνών – τα πρωταρχικά εντυπώματα»,  Bruce Lipton, βιολόγος, κυτταρολόγος, «Η βιολογία της πεποίθησης» κ. ά.)

Η μορφοποιητική επίδραση του περιβάλλοντος στο υγρό στοιχείο Η επίδραση του περιβάλλοντος στην μορφοποίηση του νερού: μια νέα γνώση. Οι επιπτώσεις της στην ανάπτυξη και εξέλιξη του εμβρύου

  Έρευνες  γίνονται σήμερα σχετικά με την μαγνητική ιδιότητα του νερού και γενικά του υγρού στοιχείου. Αποδεικνύουν ότι η μοριακή δομή του νερού διαμορφώνεται σύμφωνα με το περιβάλλον, εικονικό, ηχητικό, , ψυχικό, νοητικό.
   Νέα ευρήματα φέρνει ο Ιάπωνας επιστήμονας Masaru Emoto («To μυστικό μήνυμα του νερού») και άλλοι σκαπανείς.
   Οι ανακαλύψεις του είναι τόσο συγκλονιστικές! Η επίδραση που το νερό δέχεται από τον θετικό λόγο έχει σχέση με τον αγιασμό των νερών στα Θεοφάνεια. Πίνουμε το αγιασμένο νερό και δεχόμαστε τις ευεργεσίες του, γνωρίζοντας ότι ο ιερός θετικός λόγος του ιερέα του έδωσε μια ιδιαίτερη δύναμη, άλλαξε την μοριακή του δομή.

Όλα τα νερά είναι συντεθειμένα από 2 άτομα υδρογόνου και 1 οξυγόνου, δηλ. τα χημικά στοιχεία τους είναι ίδια. Είναι όμως όλα τα νερά ίδια; Όχι, μας εξηγεί ο δρ Masaru Emoto. Το νερό δέχεται και εγγράφει μέσα του πληροφορίες από το περιβάλλον. Ανάλογα με το κάθε περιβάλλον και επομένως με την ιδιαιτερότητα των πληροφοριών, το κάθε “νερό” είναι τελείως διαφορετικό, ως προς την μοριακή του δομή, την “ποιότητά” του από κάποιο άλλο.

  Από τις έρευνες προκύπτει, ότι όχι μόνον το φυσικό περιβάλλον αλλά και το νοητικό και ψυχικό περιβάλλον, ακόμη και το μουσικό, χρωματικό, αλλά και το νοηματικό περιβάλλον (σκέψεις, συναισθήματα) που μας περιστοιχίζουν, που εξελίσσονται δίπλα μας όλα μεταβάλλουν την υγρή μας ύπαρξη. Το νερό είναι στοιχείο ζωντανό και σε συνεχή μεταβολή.
  Ο σύγχρονος αυτός επιστήμων δρ. Masaru Emoto πάγωσε σε συγκεκριμένη θερμοκρασία δείγματα νερού, τα οποία εξέθεσε προηγουμένως σε ορισμένη μουσική, που έβαλε να ηχεί, ώστε το νερό να «ακούει» – άλλοτε διασήμων κλασικών συνθετών, ή μουσική παραδοσιακή ή τραγούδια που άφησαν εποχή ή αντίθετα κομμάτια “heavy metal” “σκληρού ροκ” κ.α. Αυτά τα δείγματα νερού τα εξέθεσε επίσης σε διάφορες λέξεις -κολλώντας γραμμένες ετικέτες- όπως “αγάπη”, “ευγνωμοσύνη”, “σ’ευχαριστώ”, “σε παρακαλώ”, “είσαι θαυμάσιος” ή αντίθετα: “σε μισώ”, “είσαι ηλίθιος” κλπ. Τα εξέθεσε έπειτα σε εικόνες  -κολλώντας τες έξω από το μπουκάλι με το νερό),  πορτρέτα του Χίτλερ ή της Μητέρας  Τερέζας!  κλπ. Φωτογράφισε στην συνέχεια αυτά τα δείγματα παγωμένου νερού και με έκπληξη είδε ότι το κάθε δείγμα νερού παρουσίαζε κρυστάλλους διαφορετικών εικόνων: σχημάτων και χρωμάτων. Τα θετικά μηνύματα, η αρμονική μουσική, οι θετικές λέξεις, οι εικόνες καλών ανθρώπων, η προσευχή έδωσαν στο νερό ωραία σχήματα – πενταγωνικά με ωραία χρώματα που χαίρεσαι να τα βλέπεις Ασχημάτιστα, άσχημα, άχρωμα, σε χρώματα βρώμικα και σχήματα ακανόνιστα και δυσάρεστα έδωσαν τα δείγματα νερού που είχαν εκτεθεί σε αρνητικές λέξεις, σκληρή μουσική και καταστροφικούς ανθρώπους!
  Ο δρ Masaru Emoto φωτογράφισε (μετά από το πάγωμα σε ειδική θερμοκρασία) άπειρο αριθμό δειγμάτων νερού και έβλεπε στη συνέχεια με έκπληξη την αντιστοιχία που υπήρχε ανάμεσα στο νόημα των λέξεων, των εικόνων, της μουσικής κλπ. και στις εικόνες που σχηματίζονταν στο νερό.
  Το ίδιο έκανε παίρνοντας δείγματα νερού από υπέροχα φυσικά τοπία, τα οποία έδειξαν υπέροχες εικόνες σε σχήματα και χρώματα και άλλα δείγματα από νερά ρυπασμένων αστικών περιοχών – που έδειξαν εικόνες άσχημες, λειψές.
  Απ’όλη την έρευνα και πολλές ακόμη έρευνες άλλων ερευνητών που ακολούθησαν, προκύπτει ότι το νερό είναι δέκτης των γύρω επιδράσεων. Οι αρνητικές μας σκέψεις, μας αρρωσταίνουν… Είναι φυσικό, αφού αρρωσταίνουν το αίμα μας αλλάζοντας την ποιότητά του και μέσω του αίματος το ψυχικό μετατρέπεται σε βιοχημικό …Αλλά ευτυχώς και το αντίθετο συμβαίνει, οι θετικές μας σκέψεις, η χαρά, η αισιοδοξία μάς δυναμώνουν! Αυτή η νέα γνώση εξηγεί ορισμένες απόψεις των αρχαίων μας προγόνων: Έλεγαν πόση σημασία έχει η σωφροσύνη των νέων πριν ακόμη συλλάβουν παιδί, Και ότι από μια άτακτη ζωή «τα σπέρματα γίνονται μοχθηρά»! (Πυθαγόρας). Μα φυσικά, το γενετικό υλικό του άνδρα, αλλά και της γυναίκας, είναι υγρό, επομένως αλλάζει ποιότητα, ανάλογα με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα βιώματά τους. Κάθε υγρό, τώρα ξέρουμε, δεν είναι ίδιο… παρά μόνον ως προς την χημική του σύσταση.
  Σιωπηλά διαπαιδαγωγούμε τους πλησίον μας ανθρώπους και δεχόμαστε διαπαιδαγώγηση!
  Να γιατί οι αρχαίοι και οι νεώτεροι Έλληνες έδιναν τόση σημασία στις καλές σκέψεις και συναισθήματα αλλά και στις καλές συναναστροφές!  Το νερό δέχεται την νοηματική ποιότητα του περιβάλλοντος και με την σειρά του δίνει σ’αυτόν που θα το χρησιμοποιήσει Υγεία και Ομορφιά ή Ασθένεια.
   Αυτός ο κανόνας ισχύει εξ ίσου και στα ζώα… και στα φυτά. Οι αγελάδες που «άκουαν» μουσική  αύξαναν το γάλα τους! Οι ντομάτες γίνονται νοστιμότερες... Οι μουσικές δονήσεις  προκαλούν ορισμένες δεξιότητες!
  Το νερό δέχεται τις δικές μας αρνητικότητες, όταν λουζόμαστε. Απλή εμβάπτισή μας στο νερό και συνερχόμαστε, τις αφήσαμε μέσα του.

Dr. Masaru Emoto, «Το μυστικό μήνυμα του νερού» «Το νερό έχει ένα σπουδαίο μήνυμα για μας: Στοργή κι Ευγνωμοσύνη για αρμονική και υγιή ζωή»… ήδη από την σύλληψη του παιδιού,

IMMAGINI EMOTO

Το μήνυμα του νερού και η εμβρυική ύπαρξη. Ο ενήλικος άνθρωπος, αποτελείται κατά 75% από νερό! Και το έμβρυο, κατά 90%. Δέχεται επομένως τις επιδράσεις του περιβάλλοντος μέσω του αίματος και του αμνιακού υγρού. Μέσω του πλακούντα και του αίματος της μητέρας, που άμεσα έχει δεχθεί την επιρροή των σκέψεων, των συναισθημάτων, των βιωμάτων της και των αισθητηρίων εντυπώσεών της, αλλά και απ’ευθείας, στο έμβρυο, που κολυμπάει στο αμνιακό υγρό, δέχεται την ψυχοπνευματική ποιότητά της, την ποιότητα των εικόνων που εκείνη, δημιουργεί γι’αυτό και για την ζωή, αλλά και του πατέρα δίπλα του και του περιβάλλοντος.

  Αν η Μητέρα και ο Πατέρας αυτό το γνωρίζουν θα του προσφέρουν την γαλήνη και χαρά της ύπαρξής τους, την αμέριστη αγάπη τους, και τις ευχές τους, τις εικόνες της φαντασίας τους και τον θετικό τους λόγο:  ένα ακόμη απλό εργαλείο για την σωστή διάπλαση και ανατροφή του παιδιού τους.
  Τα πειράματα του δρος Masaru Emoto με τα δείγματα μουσικής εξαίρουν την διαπλαστική αρμονία της μουσικής του Mozart, του Chopin και των δημοτικών τραγουδιών . 
  Από πόσες πηγές μας έρχονται τα ίδια μηνύματα! 
 

Γ. Η πριν από την γέννηση αγωγή του παιδιού σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική φιλοσοφία Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι πρώτοι πίστευαν ότι «Αρχή Πολιτείας απάσης παίδων τροφή» (=ανατροφή)! Και την αρχή της αγωγής τοποθετούσαν πριν ακόμη από την σύλληψη του παιδιού. Κατά τον Πυθαγόρα: «Δεν αρκεί να πληθαίνουν οι απόγονοι στις οικογένειες … αλλά το σπουδαιότερο, πρέπει να γεννιώνται ωραίοι άνθρωποι (όχι μόνον πολλά αλλά και ωραία παιδιά πρέπει να αποκτά κάθε οίκος). Χάρις σ’αυτό και οι πόλεις θα είναι ευνομούμενες και τους οίκους τους θα διοικήσουν με σύνεση και τους θεούς θα κάνουν φίλους τους …» ( Ιαμβλίχου: Πυθαγόρειος βίος) Κατά την Πυθαγόρεια σκέψη ο γάμος και η τεκνογονία πρέπει να επαναλαμβάνουν την αρμονία του Σύμπαντος Κόσμου. («Περί της του παντός φύσεως» Όκέλλου του Λευκανού), «πρέπει να γίνονται με σεβασμό των ορθών νόμων», δηλ. με «σύμπραξη της σωφροσύνης και της οσιότητας» διότι «αυτή είναι η αιτία της βιαιότητας πολλών ανθρώπων, ότι από τους πολλούς επιχειρείται η τεκνοποιία με κτηνώδη και αλόγιστο τρόπο» (επίσης και Ιαμβλίχου, Πυθαγόρειος βίος, 208 επ.). …». Το ιδανικό του ανθρώπου-πολίτη ήταν η υγεία και το κάλλος, στο σώμα και στο πνεύμα (νους υγιής εν σώματι υγιεί) και πρώτη αξία η αρετή. Κατά τον Πλάτωνα (Νόμοι, Στ’ βιβλίο), το ζεύγος, άνδρας και γυναίκα, έπρεπε να είναι αποφασισμένοι να προσφέρουν στην πόλη τα ομορφότερα και πιο εύρωστα και δυναμικά παιδιά: «ως καλλίστους και αρίστους εις δύναμιν» (Στ’ 783)

«Στο διάστημα της τεκνοποιίας πρέπει τα ζεύγη να προσέχουν να μην πράττουν ούτε νοσηρά πράγματα, ούτε βιαιότητες και αδικίες, διότι αυτά εντυπώνονται στα σώματα και τις ψυχές των παιδιών.
«Αν η αρχή γίνει σωστά, υπάρχει η εγγύηση των θεών ότι όλα θα είναι σωστά» (Νόμοι Στ’ 775 επ.).

Γι’ αυτόν τον σκοπό άρχοντες-γυναίκες, οι «επίσκοποι επί των γάμων», θα είχαν το ζεύγος υπό την εποπτεία και καθοδήγησή τους. Στο Ζ’ βιβλίο των Νόμων, αναφερόμενο στην ανατροφή των παιδιών, που έπρεπε να μην έχουν φόβους και δειλία, αλλά ανδρεία, καλοσύνη και αρετή, ρητή γίνεται αναφορά στο ότι από πολύ ενωρίς τίθενται οι βάσεις για τον μελλοντικό χαρακτήρα και ότι προπαντός για τον σκοπό αυτό δίδασκαν :

Η σύλληψη του παιδιού                                                                                                Να γίνεται σε απόλυτη νηφαλιότητα, αποφεύγοντας την λήψη οίνου,                                                                                                      να γίνεται επίσης σε περίοδο χαράς και ανάτασης:

«Να σπέρνεις παιδιά μετά από συμπόσιο των αθανάτων, όχι μετά από δυσοίωνη ταφή» ( Ησιόδου «Εργα και Ημέραι») Η εγκυμοσύνη «Οι γυναίκες, στην διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, έπρεπε ιδιαίτερα να προσέχουν, ώστε να ζουν στην περίοδο αυτή τιμώντας την, φροντίζοντας να είναι ήρεμες, χαρούμενες, με καλή διάθεση» (Ζ’ 792). Κατά τον Αριστοτέλη, (Πολιτικά 1335a-1335b). «Η διάνοια της εγκύου πρέπει να είναι ήρεμη, γιατί, κατά την κύηση, τα παιδιά απορροφούν την ζωή από τη μητέρα, όπως τα φυτά από τη γη». Η μορφοποιός δύναμη της εγκύου Οι φιλόσοφοι της αρχαίας Ελλάδας ύμνησαν μία ιδιαίτερη ιδιότητα της γυναίκας και ειδικότερα της εγκύου. Κατ’ αυτούς, κατά την σύλληψη του παιδιού και στους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, η φύση την προίκισε με την δυνατότητα να σχηματίσει το παιδί της όμοιο με τις εικόνες που θαυμάζει ακόμη και με τα ψυχικά και ηθικά χαρακτηριστικά που θαυμάζει και φαντάζεται. Ο Εμπεδοκλής, προσωκρατικός φιλόσοφος, έλεγε «Κατά την φαντασίαν της γυναικός, κατά την σύλληψιν μορφούνται τα βρέφη. Πολλάκις γυναίκες ηρώων και θεών ηράσθησαν και όμοια τούτοις απέτεκον.» Στωικοί φιλόσοφοι αναφέρουν: «Κατά την συμπάθειαν της γυναικός εγκύου μορφούνται τα βρέφη. Στη Μήδεια του Ευριπίδη (γερμανική έκδοση) η εγκληματικότητα της τραγικής μάνας αποδίδεται από την ίδια τη Μήδεια στις κακές σκέψεις της μητέρας της και στην έλλειψη αγάπης προς αυτήν, όσο την έφερε στη μήτρα της: Η Μήδεια, μετά τον φόνο των παιδιών της, αναφωνεί: “Αχ! Κόσμε! Μακάρι εσένα υπαίτιο να θεωρούσα για ό,τι σε μένα έκανα κακό, που ίδιο δεν εστάθηκε ως τώρα, όμως, την μάνα μου φταίχτρα θα πω και υπαίτια, γιατί σαν στα κατάψυχρά της σπλάχνα με κυοφορούσε, μονάχα του κακού την σκέψη άφηνε να με φθάνει, και συμφορές να γίνω εγώ αιτία νάρθουν, και άξια για τούτες να θρηνήσω, να μην είμαι”. ( Ψυχρά είναι τα σπλάχνα χωρίς αγάπη και οι σκέψεις του κακού της μάνας εγκύου εντυπώνονταν στο παιδί έμβρυο και διαμόρφωναν τον ψυχισμό του ).

Πίστευαν ότι η έγκυος διδάσκει το παιδί της με την σκέψη της. Σ’ ένα όστρακο του Τίμωνος του Φλιασίου διαβάζουμε το εξής επίγραμμα:

«…πεπαιδευμένος εν τω πνεύματι, τω κόσμω ελήλυθας και τα της φύσεως ικανώς γιγνώσκεις μήτρα ή εξέθρεψέ σε κοινωνόν των πάντων εν σκέψει κατέστησεν.» (Ήλθες στον κόσμο έχοντας πνευματική παιδεία και γνωρίζεις αρκετά τα σχετικά με την φύση, επειδή η μήτρα που σε έθρεψε σου επικοινώνησε το κάθε τι με την σκέψη).


Δ. Η πριν από την γέννηση αγωγή του παιδιού σύμφωνα με Ορθόδοξη Χριστιανική Γραμματεία Η ανατροφή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως υποστηρίζουν σύγχρονοι άγιοι της Ορθόδοξης Χριστιανικής Διδασκαλίας. “η αγωγή του παιδιού αρχίζει εκ κοιλίας μητρός, μάλιστα εξ άκρας συλλήψεως». “Η μητέρα παιδαγωγεί τα παιδιά της μέσα στην μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα” (Άγιος Πορφύριος) Ο Άγιος Πορφύριος συνήθιζε να λέει ότι η αγωγή του παιδιού αρχίζει «εκ κοιλίας μητρός» και θεωρούσε κρίσιμη την περίοδο της φιλοξενίας του παιδιού στην μητρική κοιλία. Ορίστε περιστατικά που αφηγείται ο ίδιος: «Προ ημερών ήλθε ένας καθηγητής πανεπιστημίου και παραπονιόταν για κάποια προβλήματα, που είχε. Του είπα: “κύριε Καθηγητά, αυτά τα προβλήματα τα έχεις από την κοιλιά της μητέρας σου”. Τότε ο καθηγητής δάκρυσε κι άρχισε να κλαίει. Και του λέω: “Εσύ, ένας Καθηγητής Πανεπιστημίου, να κλαίς;” Και μου απάντησε: “Έχετε δίκιο Γέροντα, αλλά τα λόγια σας αυτά έχουν βαθιά σημασία για εμένα. Μου έλεγε η μητέρα μου ότι, όταν ήμουν στην κοιλιά της, ο πατέρας μου την κλωτσούσε στην κοιλιά, ώστε να με αποβάλει”.» «Τι να κάνουμε με το παιδί μας Γέροντα, που είναι γεμάτο ανασφάλεια και φοβίες;», ένα ζευγάρι τον ρώτησε. Κι εκείνος απήντησε: «- Εσείς φέρετε εξ ολοκλήρου την ευθύνη γι’ αυτό. Εκ κοιλίας μητρός του δημιουργήσατε, με τις κακές μεταξύ σας σχέσεις, όλα αυτά τα ψυχικά τραύματα , που θα κουβαλά σε όλη του τη ζωή». Ο γέροντας μιλούσε συχνά για “μπερδεμένα παιδιά” “μπερδεμένων γονέων”. «Μάλιστα, για διάφορα παιδιά, που είχαν προβλήματα, έλεγε ότι ήδη από την κοιλιά της μητέρας τους είχαν αυτό το πρόβλημα, αυτό το μπέρδεμα, διότι, όταν η μητέρα ήταν έγκυος δεν φρόντιζε να είναι τακτοποιημένη η ζωή της, να έχει ηρεμία, γαλήνη, να προσεύχεται, να συμμετέχει στα μυστήρια της εκκλησίας». ( Κλείτου Ιωαννίδη, Ο γέρων Πορφύριος) «Μια κοπέλα γέννησε στην Πολυκλινική Αθηνών (Ομόνοια) ένα παιδί τέρας, το οποίο είχε μια μελανοειδή επιμήκυνση της παρειάς, που ήταν όπως η μελιτζάνα. Ήθελαν να ακούσουν την ερμηνεία του γέροντος για την γέννηση ενός τέτοιου παιδιού. Ο Γέρων Πορφύριος εζήτησε να δει την κοπέλα και συζητώντας μαζί της, έμαθε ότι εκεί στην γειτονιά της, στην Ομόνοια δηλαδή, κυκλοφορούσε ένας νεαρός, ο οποίος είχε ακριβώς το ίδιο τερατώδες πρόσωπο, όπως το μωρό, που είχε γεννηθεί στην Πολυκλινική. Η κοπέλα συναντούσε συχνά εκείνον τον νέο, μια και ήταν γείτονάς της και, φυσικά τον λυπόταν. Όταν όμως παντρεύτηκε κι έμεινε έγκυος, η θέα εκείνου του νέου άρχισε να της γίνεται εφιάλτης. Καθώς τον έβλεπε, σκεπτόταν: “ Τι τρομερό που είναι για την μητέρα του, να έχει ένα τέτοιο παιδί! Αν ήμουν εγώ στη θέση της πως θα το υπέφερα, πως θα το άντεχα;”» «Και ακριβώς, η εφιαλτική αυτή σκέψη επέδρασε, στην περίοδο αυτή της εγκυμοσύνης της κοπέλας, ώστε να διαμορφωθεί το έμβρυο ανάλογα και τελικά να γεννηθεί αυτό το παιδάκι με τερατώδες πρόσωπο, παρόμοιο με του νεαρού γείτονα της μητέρας. Αυτήν την ερμηνεία έδωσε ο Γέρων Πορφύριος, με την οποία συμφώνησαν οι ιατροί της Πολυκλινικής, αλλά και η ίδια μητέρα του μωρού.» ( Κλείτου Ιωαννίδη, Ο γέρων Πορφύριος). Σήμερα η επιστήμη δέχεται την μορφοποιητική επίδραση στο έμβρυο των εικόνων που η έγκυος βλέπει ή φαντάζεται. «Η πιο σημαντική στιγμή για τον άνθρωπο είναι η στιγμή της μετάβασής του από την ανυπαρξία στην ύπαρξη», έλεγε. Και τόνιζε ότι «η αγωγή του παιδιού αρχίζει εξ άκρας συλλήψεως».

«Η αγωγή του παιδιού αρχίζει από την ώρα της συλλήψεώς του. Το έμβρυο ακούει και αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματά της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει και αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει και αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κ.λπ., τα ζει κι αυτό. Αν η μάνα δεν το θέλει το έμβρυο, αν δεν το αγαπάει, αυτό το αισθάνεται και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του, που το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή. Το αντίθετο συμβαίνει με τα άγια συναισθήματα της μάνας. όταν έχει χαρά, ειρήνη, αγάπη στο έμβρυο, τα μεταδίδει σ’αυτό μυστικά, όπως συμβαίνει με τα γεννημένα παιδιά. 

Γι’αυτό πρέπει η μητέρα να προσεύχεται πολύ κατά την περίοδο της κυήσεως και να αγαπάει το έμβρυο, να χαϊδεύει την κοιλιά της, να διαβάζει ψαλμούς, να ψάλλει τροπάρια, να ζει ζωή αγία. Αυτό είναι και δική της ωφέλεια, αλλά κάνει θυσίες και για χάρη του εμβρύου, για να γίνει και το παιδί πιο άγιο, να αποκτήσει από την αρχή άγιες καταβολές. Είδατε πόσο λεπτό πράγμα είναι για την γυναίκα να κυοφορεί παιδί; Πόση ευθύνη και πόση τιμή!

( Βίος και Λόγοι Γέροντος Πορφύριου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2004)
«Πρέπει από την σύλληψη κιόλας να αρχίσει η φροντίδα των γονέων για το παιδί. Οι γονείς πρέπει να προσεύχονται στον Θεό να μεριμνήσει για το παιδί τους και όταν αυτό είναι στο στάδιο της κυήσεως. Αρμόζουσα πρέπει να είναι και η ζωή των γονέων. Όχι τσακωμοί και εντάσεις, όταν η σύζυγος είναι έγκυος. Εκκλησιασμός, αναγνώσεις πατερικών κειμένων κ.ο.κ.. Όλα αυτά επιδρούν με ένα θαυμαστό τρόπο στο έμβρυο, και ας είναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του».(Αγίου Πορφυρίου, “Ανθολόγιον Θαυμάτων” , εκδόσεις Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Μήλεσι 2017)
«Συμβουλές προς τις κυοφορούσες μητέρες

Έλεγε σ’έναν παιδίατρο: - Να λες στις μητέρες να το νιώθουν πόσο πολύ τις ετίμησε ο Θεός, που τις αξίωσε να γίνουν μητέρες. Από τη στιγμή που φέρουν μέσα τους το συλληφθέν έμβρυον, έχουν μια δεύτερη ζωή. Να μιλούν στο παιδί τους, να το χαϊδεύουν επάνω από την κοιλιά τους. Το έμβρυο τα αισθάνεται μυστικά αυτά. Να προσεύχονται με πολλή αγάπη γι’αυτό. Όπως αντίθετα αισθάνεται, όχι μόνο το γεννημένο παιδί τους, αλλά και το έμβρυο την έλλειψη αγάπης της μάνας του, τα νεύρα της, τον θυμό της, την απέχθειά της. και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του που το συνοδεύουν σ’όλη του τη ζωή. Τα άγια συναισθήματα της μάνας και η αγία ζωή της, αγιάζουν το παιδί της από την ώρα της συλλήψεώς του ακόμη. Τα ίδια ισχύουν και για τον πατέρα.» ( Η θεϊκή φλόγα που άναψε την καρδιά μου – ο Γέρων Πορφύριος, Αγαπίου Μοναχού, Εκδόσεις Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Αθήναι 1999) Απολύτως όμοιες είναι και οι διδαχές του Αγίου Παϊσίου. Από πότε αρχίζει η ανατροφή των τέκνων; Ύστερα, όταν γεννηθεί το παιδί, πρέπει να το θηλάσει, όσο πιο πολύ μπορεί. Το μητρικό γάλα δίνει υγεία στα παιδιά.

«Τα παιδιά δεν θηλάζουν μόνον γάλα, αλλά θηλάζουν την αγάπη και στοργή και τρυφερότητα και ασφάλεια, έτσι γίνονται και ψυχικά δυνατά. Ο θηλασμός είναι πολλά πράγματα δεν είναι μόνο γάλα.» (Άγιος Παΐσιος (Άγιος Παΐσιος, Μητροπολίτης Παντελεήμων Φωστίνη.

Κεφάλαιο 2 Οι νέοι πρέπει να προετοιμασθούν πολύ πριν για τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας Α. Πρέπει πρώτα να εκπαιδευθούν οι γονείς, κατά την σκέψη του Omraam Michael Aivanhov (ΟΜΑ Ένα σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας IZVOR 203, Κεφ. I. Πρέπει πρώτα να εκπαιδευτούν οι γονείς) Μπορεί μερικοί από εσάς να αναρωτηθούν γιατί, υπό την ιδιότητά μου του παιδαγωγού, δεν αναφέρω παρά πολύ σπάνια θέματα που αφορούν την εκπαίδευση, την ανατροφή των παιδιών. Όλοι οι παιδαγωγοί ασχολούνται με τα παιδιά, και εγώ όχι, αποτελώ εξαίρεση. Γιατί; Γιατί νομίζω ότι πρέπει να αρχίσει κανείς από την εκπαίδευση των γονιών. Δεν πιστεύω σε καμία παιδαγωγική θεωρία, πιστεύω μόνο στον τρόπο που ζουν οι γονείς πριν και μετά την γέννηση των παιδιών. Να γιατί δεν θέλησα να μιλήσω και τόσο για την ανατροφή των παιδιών. Αν οι γονείς δεν κάνουν τίποτα για την δική τους ανατροφή, τι μπορούν να κάνουν για να αναθρέψουν τα παιδιά τους; Μιλούν στους γονείς για την ανατροφή των παιδιών τους σαν να ήταν πραγματικά έτοιμοι για αυτό. Αφού έχουν παιδιά, νομίζουν ότι είναι και έτοιμοι. Όχι, πολύ συχνά δεν είναι, και ακριβώς είναι αυτοί πρώτοι που πρέπει να εκπαιδευτούν και να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται για να επηρεάζουν ευνοϊκά τα παιδιά τους. Όσο οι γονείς δεν θα είναι καθώς πρέπει, ακόμα και αν τους δώσετε τις καλύτερες παιδαγωγικές εξηγήσεις, αυτές δεν θα χρησιμεύουν σε τίποτα, και μάλιστα, όταν θελήσουν να εφαρμόσουν ιδέες που δεν θα έχουν καταλάβει, θα κάνουν πολύ κακό στα παιδιά τους. Πολλοί άνθρωποι που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά δεν ασχολούνται να γνωρίσουν αν πληρούν ή όχι τις συνθήκες που απαιτούνται πραγματικά για αυτό: αν είναι υγιείς, αν έχουν τα υλικά μέσα για να τα μεγαλώσουν και προπαντός, αν έχουν τα απαραίτητα προτερήματα ώστε να είναι για αυτά τα παιδιά ένα παράδειγμα, μία ασφάλεια, μία ανακούφιση σε όλες τις περιστάσεις τις ζωής! Δεν τα σκέφτονται αυτά. Φέρνουν παιδιά στον κόσμο, και αυτά μεγαλώνουν ολομόναχα, παραδομένα στους εαυτούς τους, θα τα βγάλουν πέρα όπως μπορούν, και μια μέρα θα έχουν και αυτά με τη σειρά τους παιδιά σε συνθήκες τόσο αξιολύπητες όσο αυτές των παιδιών τους. Μένω πάντα έκπληκτος όταν βλέπω τόσα νέα αγόρια και κορίτσια που επιθυμούν να παντρευτούν χωρίς να σκέφτονται να προετοιμαστούν για τον μέλλοντα ρόλο τους του πατέρα και της μητέρας. Όταν συναντάει κανείς ορισμένες νέες γυναίκες εγκυμονούσες, πράγματι είναι να αναρωτιέται… ένα παιδί που φέρει μέσα του ένα άλλο παιδί! Το βλέπει κανείς στο πρόσωπό τους: ένα παιδί. Λοιπόν τι θέλετε να δώσει αυτό; Είναι προτιμότερο να μην κάνουν παιδιά όσο δεν είναι ακόμα έτοιμες, διαφορετικά σας βεβαιώνω ότι θα το πληρώσουν πολύ ακριβά. Θα πείτε: «να προετοιμαστούν… μα πως μπορεί κανείς να προετοιμαστεί;» Να προετοιμαστεί κανείς σημαίνει να έχει σκέψεις, να έχει συναισθήματα, μια συμπεριφορά που θα έλξει σε μια οικογένεια όντα εξαίρετα. Ναι η επιστήμη της μύησης διδάσκει ότι δεν είναι κατά τύχη αν το τάδε και τάδε παιδί γεννιέται σε μια οικογένεια: συνειδητά ή ασυνείδητα – και το συχνότερο ασυνείδητα – είναι οι γονείς του που το έλκυσαν. Γι’αυτό οι γονείς πρέπει να επικαλούνται συνειδητά μεγαλοφυΐες, θεότητες. Γιατί μπορούν να διαλέξουν τα παιδιά τους: να όμως που οι περισσότεροι δεν το ξέρουν αυτό. Πρέπει λοιπόν να τα προβλέψουν όλα από την αρχή, και η αρχή είναι η σύλληψη των παιδιών. Οι γονείς δεν σκέπτονται ότι πρέπει να ετοιμάζονται για αυτήν μήνες, χρόνια πριν, σα να επρόκειτο για μία ιερή πράξη. Πολύ συχνά συλλαμβάνουν ένα παιδί ύστερα από μια νύχτα γεμάτη ανοησίες, αφού πρώτα έχουν φάει κι έχουν πιεί υπερβολικά! Να ποια στιγμή διαλέγουν, κι αν ακόμα μπορούμε να πούμε ότι την διάλεξαν! Μπορούσαν να αποφασίσουν να περιμένουν μια στιγμή γαλήνης, φαεινότητας, διαυγείας, μια στιγμή που να βασίλευε ανάμεσα τους μια μεγάλη αρμονία. Αλλά όχι, περιμένουν να ερεθιστούν από το οινόπνευμα και να μην ξέρουν πια που βρίσκονται και σ’ αυτή την θαυμαστή κατάσταση συλλαμβάνουν ένα παιδί! Μα τι στοιχεία νομίζετε ότι θα βάλουν μέσα του; Ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο φορτωμένο με παρόμοια στοιχεία δεν μπορεί να είναι παρά το πρώτο θύμα των ίδιων του των γονιών. Λοιπόν, ποιόν πρέπει τώρα να εκπαιδεύσουμε; Εγώ σας λέω πως πρέπει πρώτα τους γονείς και όχι τα παιδιά. Οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τους. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να καλούν πνεύματα για να ενσαρκωθούν αν είναι ανίκανοι να σταθούν στο ύψος του καθήκοντός τους. βλέπω μερικούς από αυτούς να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο τόσο απίθανο ώστε δεν μπορώ να μην τους ρωτήσω: «μα επιτέλους τα αγαπάτε τα παιδιά σας ναι ή όχι;» προσβάλλονται και απαντούν: «Πως; Αν αγαπάμε τα παιδιά μας; Μα φυσικά και τα αγαπάμε!». « Ε λοιπόν εγώ δεν το πιστεύω για αν τα αγαπούσατε θα αλλάζατε συμπεριφορά, θα αρχίζατε να διορθώνετε μερικές δικές σας αδυναμίες που αντανακλώνται πολύ αρνητικά στα παιδιά σας. Αλλά εσείς δεν κάνετε καμιά προσπάθεια, αυτή λοιπόν είναι η αγάπη σας;». Ξέρω πως το μέλλον της αδελφότητας είναι στα παιδιά, αλλά ασχολούμαι με τους γονείς: θέλω να τους κάνω να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να φέρνουν παιδιά στον κόσμο για να δώσουν απλώς διέξοδο, σ’αυτό το αταβικό ένστικτο της τεκνοποίησης. Αυτό το ένστικτο υπάρχει, βέβαια, αλλά πρέπει να εννοείται κατά τρόπο πιο πνευματικό. Πρέπει η σκέψη, η ψυχή, το πνεύμα, να συμμετέχουν σε αυτή την πράξη για να μπορέσει το παιδί να ενωθεί με έναν ανώτερο κόσμο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι αρκούνται στην ζωώδη πλευρά: τρώνε, πίνουν, γεννούν σαν τα ζώα, δεν υπάρχει τίποτα το πνευματικό στις πράξεις τους. Η αγάπη, αυτή δεν έχει καμία σημασία, μόνο η ηδονή υπολογίζεται, και αυτή την ηδονή των λίγων λεπτών θα την πληρώνουν στην συνέχεια σε όλη τους τη ζωή και θα την πληρώσουν και τα παιδιά τους. «Ένα σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας», Κεφάλαιο ΙΙ Μια ανατροφή που αρχίζει πριν από τη γέννηση, 2η παράγραφος

 Πρέπει όµως  να ετοιμαστούν οι γονείς ήδη, πριν από την σύλληψη, για να µπορέσουν να έλξουν ένα υπέρτατο πνεύμα, γιατί μια ανώτερη οντότητα δε δέχεται να ενσαρκωθεί παρά κοντά σε άτομα που ήδη έχουν φθάσει σε κάποιο βαθμό αγνότητας και αυτοκυριαρχίας. Αυτό που είναι σημαντικό για μια τέτοια οντότητα, δεν είναι να εισέλθει σε μια πλούσια ή ένδοξη οικογένεια. Προτιμάει μάλιστα μερικές φορές μια ταπεινή οικογένεια όπου δεν κινδυνεύει να μπει σε πειρασμό από την υλική ευκολία, αλλά έχει ανάγκη να δεχθεί από τους γονείς, στους οποίους θα ενσαρκωθεί, μια κληρονομικότητα που δε θα εμποδίσει την πνευματική εργασία για την οποία αποφάσισε να κατέβει στη γη. Πολλοί λίγοι άντρες και γυναίκες παρουσιάζουν τα αναγκαία προτερήματα για να ενσαρκωθούν κοντά τους μεγάλα πνεύματα, και γι’αυτό η γη κατοικείται από τόσους κοινούς ανθρώπους , από αρρώστους και εγκληματίες αντί να κατοικείται από θεότητες.

Προετοιμασία για την σύλληψη (IZVOR 214 “Η επιστήμη των δύο αρχών” κεφ. ΙΧ: Η σύλληψη των παιδιών) Εδώ και αιώνες, η εκκλησία επαναλαμβάνει ότι το προπατορικό αμάρτημα τύπωσε μέσα στον άνθρωπο ένα βρώμικο σημάδι που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και το οποίο τίποτε δεν μπορεί να ξεπλύνει. Ο άνθρωπος συνελήφθη μέσα στην αμαρτία γεννήθηκε μέσα στην αμαρτία λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα να κάνει. Υπογραμμίζοντας όμως και διαδίδοντας τόσο πολύ αυτήν την ιδέα, εμποδίζουν την ανθρωπότητα να διορθωθεί, μειώνουν την ελπίδα της και την επιθυμία της να βγει από αυτήν την κατάσταση. Φυσικά υπάρχει βέβαια μια αλήθεια, αλλά πού; Κάθε άνθρωπος έχει μεν συλληφθεί και γεννηθεί μέσα στην αμαρτία, αλλά στο μέτρο που οι γονείς του τού μετέδωσαν ήδη μία ελαττωματική κληρονομικότητα. Εξ αιτίας των σκέψεών τους, των συναισθημάτων τους που δεν είναι ούτε φωτεινά ούτε αγνά, συλλαμβάνουν τα παιδιά τους μέσα στην αμαρτία. Αλλά ότι από τον Αδάμ και την Εύα κατ’ανάγκην το προπατορικό αμάρτημα μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, όχι. Αν ο άνθρωπος βρει το φως, αν γίνει σοφός, νοήμων και αγνός, τότε το αν ο Αδάμ και η Εύα διέπραξαν ένα αμάρτημα αυτό δεν έχει καμία σημασία, τα πάντα μπορούν να αλλάξουν να μετατραπούν. Δεν πρέπει να καλλιεργούν στους ανθρώπους ιδέες, οι οποίες τους κρατούν πάντα μέσα στην ενοχή και την ατέλεια, χωρίς καμιά ελπίδα να διορθωθούν μια μέρα. Είμαστε αμαρτωλοί, σύμφωνοι, δεν είμαστε όμως υποχρεωμένοι να μείνουμε έτσι αιώνια, πρέπει να προοδεύσουμε. Και η πρόοδος ακριβώς μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι άνδρες και οι γυναίκες συνειδητοποιήσουν την υπευθυνότητά τους στην σύλληψη και την κυοφορία των παιδιών. Αφού η δημιουργία είναι αυτό που οι δημιουργοί φτιάχνουν, πρέπει οι δημιουργοί να βελτιωθούν, ώστε να βελτιωθούν με την σειρά τους και οι δημιουργίες τους. Είναι απλό, λογικό. Πρέπει λοιπόν οι γονείς να αποφασίσουν να φέρουν τα παιδιά στον κόσμο μέσα στις καλύτερες συνθήκες. Και αυτές οι συνθήκες αρχίζουν από την σύλληψη: η εσωτερική κατάσταση μέσα στην οποία βρίσκονται οι γονείς κατά την στιγμή της σύλληψης είναι το πιο σημαντικό. Φυσικά, παίζει ρόλο επίσης η φυσιολογική και η ανατομική άποψη, το πιο ουσιώδες όμως είναι η ψυχολογική άποψη, η πνευματική: οι δυνάμεις, οι ακτινοβολίες που δημιουργούνται και έλκονται από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες των γονιών. Να ένας τομέας με τον οποίο πρέπει να ασχοληθούν: οι εσωτερικές συνθήκες μέσα στις οποίες πρέπει να γίνεται η σύλληψη ώστε να ενεργοποιούνται θετικές δυνάμεις που θα προσκαλέσουν ανώτερες οντότητες να έρθουν να ενσαρκωθούν πάνω στην γη. Αντί να συνεχίζουν να προσφέρουν κατοικία σε όλα τα κακοποιά πνεύματα του παρελθόντος που τριγυρνούν γύρω από τους ανθρώπους αναζητώντας να ενσαρκωθούν, πρέπει να μάθουν να υποδέχονται τα φωτεινά πνεύματα. Δυστυχώς εξ αιτίας της άγνοιάς τους, υπάρχουν πολύ περισσότεροι υποψήφιοι για να δεχθούν διαβολικές οντότητες που θα φέρουν δυστυχία στην κοινωνία. Ακούμε συχνά τους γονείς να παραπονιούνται: «Μα τι κάναμε για να έχουμε έναν διάβολο στην οικογένειά μας;» Δυστυχώς γι αυτούς έχουν κάνει κάτι, δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο αν δεν ήταν αμαθείς, γιατί η αμάθεια είναι η χειρότερη δυστυχία. Γιατί τα παιδιά μιας ίδιας οικογένειας μπορεί να είναι τόσο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους; Οι γονείς τους είναι οι ίδιοι, υπάρχει μεταξύ τους ένα ή δύο χρόνια διαφορά και κατά την περίοδο αυτή οι γονείς δεν άλλαξαν. Κι όμως, να που το ένα παιδί μπορεί να είναι αλήτης, το άλλο άγγελος, το τρίτο μια μουσική ιδιοφυία και ένα τέταρτο ανίκανο… Σε πόσες οικογένειες δεν βρίσκει κανείς τέτοιου είδους περιπτώσεις. Παιδιά που δεν μοιάζουν μεταξύ τους και που δεν μοιάζουν επίσης ούτε στον πατέρα, ούτε στην μητέρα. Τι συνέβη; Αν η γέννηση των παιδιών είχε μόνο μια υλιστική εξήγηση, τότε όλα τα παιδιά τα γεννημένα από τον ίδιο πατέρα και την ίδια μητέρα, δεν θα έπρεπε να παρουσιάζουν τέτοιες φυσικές, ηθικές και νοητικές διαφορές. Αφού όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο, αυτό αποδεικνύει, ότι υπάρχουν κι άλλες εξηγήσεις: η φύση του παιδιού εξαρτάται από τα στοιχεία που έχουν έλξει οι γονείς με τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους κατά την στιγμή της σύλληψης. Το να γνωρίζουν την ανατομία, την φυσιολογία, αυτό δεν αρκεί, πρέπει να γνωρίζουν τις διαδικασίες που αφορούν στις ενέργειες, διαδικασίες που παίζουν ένα ρόλο κατά τη διάρκεια της σύλληψης και να καταλάβουν ότι υπάρχουν εκεί δυνάμεις που πρέπει να κατευθυνθούν προς ένα καθορισμένο σκοπό. Όταν οι μηχανικοί στέλνουν ένα πύραυλο στο διάστημα, υπολογίζουν τη δύναμή του, μελετούν την τροχιά του, δεν στέλνουν στο διάστημα ένα αντικείμενο ανεξέλεγκτα, που μπορεί να ξαναπέσει στο κεφάλι τους ή στο κεφάλι άλλων. Ε λοιπόν, αυτό κάνουν οι αμαθείς που γεννούν ένα παιδί χωρίς να έχουν συνείδηση της φύσης των ενεργειών που βάζουν σε κίνηση. Μετά μένουν έκπληκτοι όταν αυτές οι ενέργειες στρέφονται εναντίον τους. Δύο υπάρξεις που ενώνονται για να αποκτήσουν ένα παιδί πρέπει να το κάνουν μέσα στο φως, δηλαδή με την συνείδηση να εργασθούν μαζί για ένα γιγαντιαίο εγχείρημα. Πρέπει ο άνδρας και η γυναίκα να μάθουν να μην εγκαταλείπονται στα ένστικτα και να χρησιμοποιούν αυτόν τον εξαιρετικά ισχυρό παράγοντα που είναι η σκέψη. Γιατί η σκέψη είναι μια μαγική και αλχημική δύναμη: είναι ικανή να έλξη τα στοιχεία και τα ευεργετικά ρεύματα και να απωθήσει τα βλαβερά ρεύματα, αλλά επίσης και να μετατρέψει το κακό σε καλό. Αυτοί λοιπόν που θέλουν να έρθει μια μέρα ένα ανώτερο πνεύμα να ενσαρκωθεί μέσα στην οικογένειά τους πρέπει να μάθουν πώς να το έλξουν με την σκέψη. Ναι, χάρη σε μια σκέψη που θα βρίσκεται εκεί, παρούσα ακόμα και κατά την διάρκεια της σύλληψης, σαν ένας μετασχηματιστής, ώστε όλες οι δυνάμεις που πρόκειται να μπουν σε κίνηση να μην πάνε αποκλειστικά να θρέψουν τις καταχθόνιες οντότητες που τελικά θα τους στείλουν σαν παιδί… ένα μικρό διάβολο. Πρέπει τουλάχιστον να είναι συνειδητοί και να πουν: «Μέσα από αυτήν την πράξη θα αγγίξουμε εκπληκτικές δυνάμεις, φοβερές, ας βάλουμε τουλάχιστον ένα μετασχηματιστή στις σκέψεις μας που θα μπορέσει να τις διοχετεύσει, να τις προσανατολίσει». Γιατί μόνο η σκέψη σας επιτρέπει να κινητοποιήσετε στιγμιαία τις δυνάμεις που μπορούν να συνεργαστούν ευεργετικά στην εργασία σας για δημιουργία. Βέβαια δεν είναι μια συνηθισμένη συμπεριφορά το να δίνουν την πρώτη θέση στην σκέψη κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Στις αισθήσεις είναι που δίνουν την πρώτη θέση και την σκέψη προσπαθούν μάλλον να την εξαφανίσουν γιατί την θεωρούν σαν εχθρό της ηδονής. Ενώ ακριβώς σ’ αυτήν την τόσο ουσιώδη στιγμή της σύλληψης, πρέπει η σκέψη να είναι παρούσα για να είναι ο άνδρας και η γυναίκα εργάτες συνειδητοί για την σοβαρότητα της πράξης τους. Κι ακόμα προηγουμένως, πρέπει να προσευχηθούν, να παρακαλέσουν τον ουρανό να τους στείλει μια εκλεκτή ψυχή που θα φέρει μόνον ευλογίες στην συλλογικότητα. Η ένωση του άνδρα και της γυναίκας είναι η επανάληψη του κοσμικού φαινομένου της ένωσης του πνεύματος και της ύλης: το πνεύμα κατεβαίνει για να ζωογονήσει την ύλη, και η ύλη ανυψώνεται για να δώσει στο πνεύμα τις δυνατότητες να σταθεροποιηθεί και να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του. Όταν ο άνδρας ενώνεται με την γυναίκα, αυτή η ένωση βάζει σε κίνηση μια ολόκληρη διαδικασία μέσα του: ο οργανισμός του εργάζεται για να εξαγάγει από το σύμπαν μια αιθέρια πεμπτουσία η οποία κατέρχεται δια μέσου της σπονδυλικής του στήλης και την οποία δίνει στην γυναίκα. Πάνω σ’ αυτήν την πεμπτουσία θα εργασθεί στην συνέχεια η γυναίκα, κατά την διάρκεια εννέα μηνών για να σχηματίσει το παιδί. Γι αυτό προτού να αποκτήσουν ένα παιδί ο άνδρας και η γυναίκα πρέπει να αρχίσουν με το να προετοιμάζονται για να γίνουν αγωγοί των δύο αρχών, αρσενικής και θηλυκής που βρίσκονται επάνω, στον θεϊκό κόσμο. Για μια στιγμή, πρέπει ο άνδρας να προσπαθήσει να ενσαρκώσει αυτή την απόλυτη αρχή, αυτή την τέλεια αρχή μεγαλείου, νοημοσύνης, δύναμης, ευγένειας, σταθερότητας που αντιπροσωπεύει ο ουράνιος πατέρας.

Και η γυναίκα επίσης πρέπει να προσπαθήσει να γίνει η ενσάρκωση της αρχής της θεϊκής μητέρας που είναι ομορφιά, αγνότητα, τρυφερότητα, χάρη, γενναιοδωρία, γλυκύτητα και λεπτότητα. Την στιγμή της σύλληψης, ο άνδρας και η γυναίκα που έχουν προετοιμαστεί συνειδητά κατ’ αυτόν τον τρόπο, δονούνται σε συμφωνία με αυτές τις δύο ύψιστες οντότητες, οι οποίες δημιούργησαν τον κόσμο, που είναι πάνω απ’ όλα, και οι οποίες περιέχουν όλη την ευτυχία, όλα τα πλούτη, όλες τις ευλογίες. Ο άνδρας που συνειδητά έχει γίνει ένας αγωγός του ουράνιου πατέρα γονιμοποιεί την γυναίκα του, σκεπτόμενος ότι αυτή είναι η αντιπρόσωπος της θεϊκής μητέρας. Και η γυναίκα, έχοντας την συνείδηση ότι έχει γίνει αγωγός της θεϊκής μητέρας, προσπαθεί να δώσει στον άνδρα της, μέσα στον οποίο βλέπει τον αντιπρόσωπο του ουράνιου πατέρα, την πιο αγνή ύλη για αυτήν την δημιουργία. Έτσι το παιδί που θα γεννηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είναι ένα θεϊκό παιδί, γιατί θα έχει συλληφθεί σε μια θεϊκή κατάσταση.

Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να μεταμορφωθεί παρά μόνον από γονείς νοήμονες, συνειδητούς, που θα φέρουν στον κόσμο παιδιά υγιή και προικισμένα με τις πιο όμορφες ικανότητες. Οι γονείς έχουν μια εκπληκτική υπευθυνότητα. Να γιατί πρέπει να προετοιμάζονται από χρόνια για τον μελλοντικό αυτόν ρόλο που θα έχουν, τον ρόλο του ευεργέτη της ανθρωπότητας.

Β. Οι νέοι πρέπει να προετοιμασθούν για την γονεϊκότητα, κατά την επιστήμη

(δρ Bruce Lipton)

Είναι πια καιρός να αντιμετωπίσουμε τους υποψήφιους γονείς με την συναίσθηση και κατανόηση ότι αυτοί συνθέτουν το φυσικό και το συναισθηματικό πλέγμα μέσα στο οποίο αναπτύσσεται το έμβρυο-παιδί, μελλοντικός πολίτης της κοινωνίας μας. Εξ ίσου σπουδαία για τον βιωματικό κόσμο του προγεννητικού παιδιού είναι η ποιότητα της σχέσης που βιώνουν οι γονείς του μεταξύ τους. Άραγε παίζει ρόλο, αν το παιδί είναι γέννημα αγάπης σε μια στενή και σταθερή σχέση ή αν η σύλληψή του ανάγεται στην επιθυμία για δέσμευση του συντρόφου, σε καθαρή ηδονή, σε αδιαφορία, αφροντισιά, ενοχές, εκδίκηση, οργή, ίσως μάλιστα και σε βία; Πώς επιδρούν όλα αυτά; (Gerald Hüther - Inge Weser «Το μυστικό των εννέα πρώτων μηνών»).

Γ. Προετοιμασία-μύηση των νέων για τον γονεϊκό ρόλο στην αρχαία Ελλάδα.

Η αρχαιοελληνική μέριμνα για Καλλιγένεια Είναι αισιόδοξο ότι η ανθρωπότητα έζησε κατά την ελληνική αρχαιότητα, από το 6ο π Χ αιώνα και ίσως και ακόμη πιο πριν, εποχή συνειδητής και συστηματικής πνευματικής προετοιμασίας των νέων για τον γονεϊκό ρόλο, ο οποίος , όπως έχει πιο πάνω αναφερθεί, είχε ως αρχή του δύο φάσεις της ζωής των νέων: 1)κατά την έναρξη της εφηβείας, κατά την περίοδο μετάβασης από την παιδική στην ενήλικη ζωή, 2) και κατά την σύναψη του γάμου πριν από την σύλληψη του παιδιού. Προετοιμασία-μύηση των νέων για τον γονεϊκό ρόλο στην αρχαία Ελλάδα. Η καθημερινή ζωή της αρχαίας ελληνίδας Από τα βάθη της προϊστορίας οι Ελληνίδες λάτρεψαν πρώτα την «θεά μητέρα», όπως εκφραζόταν στην «Αφροδίτη» και τα νεολιθικά ειδώλια της βαθιάς προϊστορίας, με εμφανή στις λαγόνες τους τα σημεία της γονιμότητας και της εγκυμοσύνης. Στη συνέχεια λάτρεψαν την Αρτέμιδα θεά της αγνότητας, της γονιμότητας και ευτεκνίας, της εγκυμοσύνης του τοκετού και του θηλασμού, την Ειλείθυια, θεά προστάτιδα του τοκετού ( στα ανάγλυφα γέννησης η Ειλείθυια βρίσκεται πίσω από την επίτοκη), και την θεά Δήμητρα, σύμβολο της ευκαρπίας της γης και της γονιμότητας των γυναικών. Και στόλιζαν τους δρόμους και τους δημόσιους χώρους με ωραία αγάλματα ηρώων και θεών, ώστε θαυμάζοντάς τα οι Ελληνίδες να φέρουν στον κόσμο παιδιά που να τους μοιάζουν. Οι ελληνίδες αφιέρωναν το παιδί τους στην εγκυμοσύνη τους στον θεό Απόλλωνα, για να του μοιάσει στα χαρίσματα και στις αρετές. Μυητικές τελετές Οι πιο σπουδαίες εορτές μύησης αφορούσαν τον σπουδαίο ρόλο της μητρότητας, αφορούσαν δηλαδή τα κορίτσια και τις γυναίκες. Υπήρχαν όμως και εορτές προετοιμασίας των ανδρών. Είπαμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και πολιτικοί πίστευαν ότι «Αρχή Πολιτείας απάσης παίδων τροφή» (=ανατροφή)! Και ως ιδανικό του ανθρώπου-πολίτη είχαν την υγεία και το κάλλος στο σώμα και στο πνεύμα (νους υγιής εν σώματι υγιεί) και πρώτη αξία την αρετή. Γι’ αυτό στα έργα τους περιέλαβαν σειρά κανόνων που αναφέρονταν στους γάμους και την τεκνογονία: μια τεκνογονία που την εννοούσαν όχι ως πολυτεκνία αλλά ως ευγονία, καλλιγένεια, ευτεκνία, (γέννηση ωραίων απογόνων, είδαμε ). Ο Πυθαγόρας δίδασκε: « Όχι πολλά αλλά ωραία παιδιά πρέπει να έχει κάθε οίκος». Εκείνο όμως που διαφοροποίησε την ελληνική αρχαιότητα ήταν ότι το θέμα της προγεννητικής αγωγής του παιδιού δεν απετέλεσε μόνον θεωρητική ανάπτυξη των φιλοσόφων, αλλά πέρασε στην οργάνωση από την Πολιτεία συστηματικής πρακτικής προετοιμασίας των νέων αγοριών και προπαντός κοριτσιών για τον μελλοντικό τους ρόλο του γονιού. Γίνεται εξ άλλου όλο και περισσότερο γνωστό, ότι οι φιλόσοφοι της κλασικής Ελλάδας, αρχίζοντας από τον μεγάλο μύστη Πυθαγόρα, υπαγόρευαν τους νόμους και τα Μυστήρια των ελληνικών πόλεων: ήτοι μυητικές τελετές παιδείας και προετοιμασίας στους κοινωνικούς και πνευματικούς ρόλους-στόχους των πολιτών. Πολλές εορτές και μυστήρια αναφέρονταν στην μύηση των νέων και προπαντός των κοριτσιών και των εγγάμων γυναικών, αμέσως μετά τον γάμο τους, πώς να δημιουργήσουν ωραίους απογόνους, που θα έδιναν στην πόλη σπουδαίους ανθρώπους, κυβερνήτες και δημιουργούς έργων ανθρωπισμού και πολιτισμού. Μάθαιναν πώς να δώσουν γερά θεμέλια στις νέες γενιές, από τους 9 μήνες, σύλληψη και κυοφορία. Αυτές οι μυητικές τελετές, λάμβαναν χώραν σ’όλες τις ελληνικές πόλεις, ήταν: τα αφροδίσια, τα αρρηφόρια, για τον έρωτα, τον γάμο και την ιερότητά τους. Προπαντός όμως, για τα κορίτσια: οι εορτές υπέρ της Βραβρωνίας Αρτέμιδος, θεάς της αγρίας Φύσης , της Αγνότητας και της Μητρότητας, όπου κοριτσάκια των 9-12 ετών προετοιμάζονταν για τον ρόλο τους της γυναίκας συζύγου, οικοδέσποινας και μητέρας. Για τις ύπανδρες γυναίκες, η πάνδημη εορτή των Θεσμοφορίων, όπου δήλωναν και τον γάμο τους, υπέρ της Δήμητρας, θεάς της γονιμότητας της γης και των γυναικών. Σκοπός της εορτής ήταν η Καλλιγένεια, ήτοι η μετάδοση στις γυναίκες-θεσμοφόρες της γνώσης: πώς να δημιουργήσουν στην πόλη απογόνους άξιους των Ελλήνων, ωραίους στο σώμα και στο πνεύμα, δηλαδή ηθικούς, ικανούς, γενναίους κυβερνήτες και πολίτες που θα μετέδιδαν επιστήμες, φιλοσοφία, τέχνη και προ παντός αξίες ανθρωπιστικές και πολιτισμό. Γνώριζαν οι αρχαίοι σοφοί, που είχαν οργανώσει αυτές τις εορτές, ότι αυτή η ιδιότητα της δημιουργίας μιας σοφής ανθρωπιστικής, και καλλιτεχνικής νέας γενιάς αποτελούσε ικανότητα με την οποία η φύση είχε προικίσει την γυναίκα. Εκείνη ήταν θεσμοφόρος: δηλαδή έφερε την ευθύνη των θεσμών (των πρωταρχικών νόμων) και ο πιο σπουδαίος, πρώτιστος θεσμός ήταν: η δημιουργία ωραίων απογόνων, στο σώμα και στο πνεύμα, δημιουργικών πολιτών της πολιτείας. Έτσι προετοιμάζοντας τη σύλληψη και την κυοφορία του παιδιού τους προετοίμαζαν μιαν αρμονική, ενάρετη, δημιουργική κοινωνία του μέλλοντος.

(Δηλαδή: τα βρέφη μοιάζουν σ’αυτούς που αγαπάει ή συμπαθεί η γυναίκα των ώρα της σύλληψης του παιδιού ή η έγκυος κατά την εγκυμοσύνη της).

Στο θεατρικό έργο του Αριστοφάνους «Θεσμοφοριάζουσες», η συνειδητότητα και η ευθύνη των μητέρων για τις αρετές ή τα ελαττώματα των παιδιών τους διακηρύσσεται από τις ίδιες τις γυναίκες του χορού, μυημένες κατά την εορτή των θεσμοφορίων: «Έπρεπε όποια γυναίκα έχει γεννήσει άνδρα χρήσιμο για την πόλη, στρατηγό ή ταξίαρχο, να της δίνουν τιμητική θέση στις γιορτές κι αν έχει κάνει δειλό, τριήραρχο πονηρό ή κυβερνήτη ανίκανο, να κάθεται πίσω από την πρώτη κουρεμένη και τα λεφτά της δεν θα έπρεπε να δίνουν τόκο. Δεν αξίζει να γεννούν τόκο τα λεφτά σου αφού έχεις γεννήσει τέτοιο γιο»! Ήταν άραγε αυτή η προετοιμασία το μυστικό της άνθισης φιλοσοφίας, επιστήμης, τέχνης και πολιτισμού, σ’όλα τα πεδία της γνώσης; Αναρωτιέται κανείς πώς γεννήθηκαν άραγε στην αρχαία Ελλάδα τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι, τόσοι υπέροχοι αθλητές ολυμπιονίκες, που έφεραν σ’όλη την ανθρωπότητα το στίγμα τους στην δημιουργία και στην αρετή; Σε τέτοιο βαθμό που ονόμασαν την εποχή της κλασικής Ελλάδας Χρυσό Αιώνα.

Κεφάλαιο 3 Η κοινωνική διάσταση μιας αγωγής πριν από την γέννηση Α. Η κοινωνική διάσταση της πριν από την γέννηση αγωγής, σύμφωνα με την διδασκαλία του Omraam Michael Aivanhov

Ένα σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας

(από το Ένα σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας, Κεφάλαιο ΙΙΙ ) Για να διορθώσουν την εθνική ή την διεθνή κατάσταση, οι άνθρωποι παρουσιάζουν κάθε λογής: σχέδια: πολιτικά, πιστωτικά οικονοµικά, στρατιωτικά, και πρόκειται για σχέδια τόσο καλά σχεδιασμένα, µιαc τέτοιας νοημοσύνης, είναι κάτι το αφανταστο! Είναι' υποχρεωμένος κανείς να τα θαυμάσει. Μόνο που αυτά) τα σχέδια ποτέ δε χρησίμευσαν σε σπουδαία πράγµατα, γιατί, δεν αφορούν παρά το υλικό επίπεδο: τελειοποίηση των τεχνικών, βελτίωση, της παρανωνής, κατασκευή εργαστηρίων, πανεπιστημίων, αύξηση 'ή μείωση των εξοπλισμών... και η ανθρωπότητα είναι πάντα µέσα στις ίδιες ταραχές, στις ίδιες δυστυχίες. Λοιπόν, βλέποντας όλα αυτά αποφάσισα κι εγώ επίσης να παρουσιάσω ένα σχέδιο. Αλλά θα δείτε, το δικό µου είναι πολύ απλό. Αντί να αφήσω το Κράτος να εξακολουθεί να ξοδεύει: δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια για νοσοκομεία, για φυλακές, για δικαστήρια, για σχολεία, θα το συμβούλευα να ασχοληθεί µόνο µε την έγκυο γυναίκα: τα έξοδα δε θα είναι τόσο μεγάλα και τα αποτελέσματα θα είναι απείρως καλύτερα. Θα ζητήσω λοιπόν από το Κράτος να διαμορφώσει κτήµατα που θα βρίσκονται σε πολύ όμορφες περιοχές κι εκεί µέσα να χτισει κατοικίες ενός ρυθµού και χρωμάτων που θα υποδείξω ... Θα υπάρχουν επίσης πάρκα µε κάθε λογήc: δέντρα και λουλούδια, µε µικρές λΙµνες, µε σιντριβάνια ... εκεί οι έγκυες γυναίκες θα πηγαίνουν να ζήσουν καθ' όλη την. διάρκεια της εγκυμοσύνης τους µε έξοδα του Κρότους. Θα περνούν λοιπόν όλο αυτόν τον καιρό σ' ένα περιβάλλον ομορφιάς και ποίησης, διαβάζοντας, κάνοντας περιπάτους, ακούγοντας μουσική. Θα παρακολουθούν επίσης διαλέξεις όπου θα τους μαθαίνουν 'ποια ζωή πρέπει να κάνουν κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης τους τι πρέπει να τρώνε, αλλά. προπαντός τι εργασία µπορούν να κάνουν µε τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους πάνω στο παιδί που θα γεννήσουν. Οι σύζυγοι, βέβαια, θα µπορούν να επισκέπτονται τις γυναίκες τους και θα διδάσκεται και σ' αυτούς ο τρόπος µε τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στη γυναίκα τους για να την βοηθήσουν στην εργασία της. Λοιπόν, βλέπετε, σ' αυτές τις συνθήκες ειρήνης, ηρεµίας, ομορφιάς, θα φέρνουν στον κόσµο παιδιά µέσα από τα οποία όλος ο Ουρανός θα έρθει να αναβλύσει. Ενώ τώρα, ανάµεσα στο πνεύματα που κατεβαίνουν να ενσαρκωθούν, µόλις µερικά έρχονται από τον Ουρανό, και όλα τ' άλλα από πού έρχονται; ... Οι πόρτες είναι κλειστές για τα πνεύματα του Ουρανού, (δεν µπορούν να εισέλθουν σε σώµατα που έχουν προετοιμαστεί µέσα στην ακαθαρσία, στην κακία και στην ακαταστασία. Να γιατί η ανθρωπότητα δε βελτιώνεται. Βέβαια, κάποτε θα βελτιωθεί, αλλά ύστερα από χιλιετηρίδες, ύστερα από καταστροφές και µεγάλους πόνους. Ενώ ενώ σας εξηγώ πώς µπoρεί να βελτιωθεί πολύ γρήγορα χωρίς να περάσει από όλους αυτούς τους πόνους. Όλες οι αλλαγές που οι άνθρωποι δοκίμασαν να φέρουν µέχρι τώρα από τεχνική, οικονοµική, ιατρική κτλ. άποψη, δε βελτίωσαν την ανθρώπινη φυλή που ζει πάντα µέσα στα ίδια πάθη, τις ίδιες κακίες όπως και πριν... Και µάλιστα ίσως και περισσότερο από πριν! Κι όµως µπορούµε να βελτιώσουμε την ανθρωπότητα. αλλά υπό τον όρο να αρχίσουμε από την αρχή: από τη μητέρα όταν αυτή φέρει µέσα της; το παιδί. Αν ξέρατε κάτω από ποιες συνθήκες; ζουν καµιά φορά οι έγκυες γυναίκες! Κατοικούν µέσα σε τρώγλες χωρίς φως, ούτε χώρο, και αυτές πρέπει να τα κάνουν όλα και να τα υποµένουν όλα. Και επιπλέον ο σύζυγος που είναι μεθυμένος ή θυμωμένος γιατί δε βρήκε δουλειά ή γιατί τον ύβρισαν οι σύντροφοί του, μπαίνει στο σπίτι και ξεθυμαίνει πάνω στη γυναίκα του, ακόµα και χτυπώντας την. Λοιπόν, µε ποια εσωτερική κατάσταση φέρει µέσα της το παιδί; Αντί να χτίζουν νοσοκομεία γι' αυτές τις μητέρες, θα άξιζε καλύτερα να τους έδιναν τη δυνατότητα να περιµένουν την γέννηση του παιδιού τους; µέσα σε ιδανικές συνθήκες. Και στη συνέχεια, ας ξαναγύριζαν στις τρώγλες αν έπρεπε: το παιδί τους θα τους χτίσει παλάτια, ναι, γιατί χάρη στα ταλέντα του και τις ικανότητές του, θα βγάλει µια µέρα τους γονείς του από την δυστυχία. Δεν ασχολούνται µε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι γυναίκες φέρνουν τα παιδιά τους στον κόσμο, και µετά φυσικά, όταν βρίσκονται μπροστά σ' ένα τέτοιο πλήθος από ανισόρροπους από άρρωστους και από εγκληματίες, χτίζουν ειδικά ιδρύµατα, νοσοκομεία, φυλακές, αυξάνουν τους εκπαιδευτικούς, τους γιατρούς τους συνολικούς. Αυτά όµως δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Κι ακόµα κι αν εξακολουθήσουν να ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να βελτιώσουν δήθεν την ψυχολογία και την παιδαγωγική, δεν θα κατορθώσουν ποτέ ν' αλλάξουν αυτή την πεμπτουσία που η μητέρα έδωσε στην αρχή. Μόνο η μέθοδος που προτείνω είναι αποτελεσματική για τον σκοπό αυτόν. Β. Κατά την επιστήμη Όλοι οι ανωτέρω αναφερθέντες πρωτοπόροι επιστήμονες κατανόησαν και ουσιαστικά εξέφρασαν την άποψή τους ότι η εφαρμογή μιας σωστής προετοιμασίας για την προγεννητική γονεϊκότητα θα βελτιώσει την φυσική και ψυχική υγεία της νέας γενιάς. Θα αρκεσθούμε ωστόσο στις σαφείς αναφορές στην πολλαπλή κοινωνική διάσταση του θέματος, ως πιο σύμφωνες με την ευρύτητα της αναπτύξεως του ΟΜΑ. Ο καθηγητής Thomas Verny επιγραμματικά ανέφερε: «womb ecology, world ecology” δηλαδή, δεν είναι δυνατή η ύπαρξη Οικολογίας, στον Κόσμο, χωρίς να έχει προϋπάρξει Οικολογία στη Μήτρα. «Κάθε μελλογέννητο παιδί από τη στιγμή της συλλήψεως βομβαρδίζεται από μια μεγάλη ποικιλία τοξινών οι οποίες διακρίνονται σε σωματικές, χημικές, ορμονικές και ψυχολογικές. Πιστεύω ότι τα παιδιά που υφίστανται βία στη μήτρα έχουν ήδη προγραμματισθεί να εξελιχθούν σε ενηλίκους οι οποίοι θα ασκούν βία στη γη και στα άλλα γύρω τους ανθρώπινα πλάσματα. Πριν μάθουμε να μειώσουμε και βαθμιαία να εξαλείψουμε τους επιβλαβείς παράγοντες κάθε είδους, οι οποίοι βομβαρδίζουν το παιδί, πριν από τη γέννησή του, ο αγώνας μας κατά του εγκλήματος, των κακών έξεων και εθιστικών εξαρτήσεων, των φόνων, της αλληλοεξοντώσεως, της μολύνσεως και της καταστροφής των εδαφών μας, των δασών, ποταμών, ωκεανών και της ατμόσφαιρας, θα είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Θεωρώ ότι αποτελεί μία από τις βασικές επιδιώξεις της σύγχρονης κοινωνίας μας το να επεκτείνει την ιδέα της οικολογίας, ώστε να συμπεριλάβει την προστασία και την διατήρηση της καθαρότητας και αθωότητας του αμνιακού σύμπαντος. Δεν μπορεί να υπάρξει οικολογία στον κόσμο, χωρίς να έχει προϋπάρξει οικολογία στην μήτρα.» Και στην ερώτηση: πώς άραγε ν’ αντιμετωπίσει η έγκυος τις αναπόφευκτες δυσκολίες της ζωής; Ο δρ. Verny βεβαιώνει ότι κάθε μέλλουσα μητέρα διαθέτει μια ασπίδα προστασίας για το παιδί της: είναι η ασπίδα της αγάπης της». Αυτή θα δημιουργήσει ένα μικροκλίμα, που μπορεί να εξουδετερώσει πολλές κακές συνθήκες. Γ. Κατά την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία,

 Ο Έλλην επίσκοπος Χίου Παντελεήμων  Φωστίνης σε πολλά κείμενα αναφέρει:  

Το ζήτημα της ανατροφής των παιδιών είναι το σοβαρότερο κοινωνικό ζήτημα. Διότι από αυτό εξαρτάται η ευτυχία μιας Κοινωνίας. Και η ανατροφή των τέκνων είναι στα χέρια των γονέων και προ παντός της μητέρας. Ακριβώς γι’αυτό το λόγο, όπως είπαμε, ο Μέγας Δημιουργός έβαλε μέσα στις καρδιές των γονέων και μάλιστα της μητέρας την πιο μεγάλη αγάπη από όσες υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Στα χέρια τους έχουν το σοβαρότατο αυτό καθήκον. Από πότε όμως αρχίζει η εκτέλεσις αυτού του μεγάλου έργου; Το θεμέλιο μπαίνει την στιγμήν της συλλήψεως. Αυτήν την στιγμήν, που δεν μπορεί να είναι στιγμή ταπεινής απολαύσεως, αλλά υπηρεσίας υπερτάτης έργο, όσα συναισθήματα έχουν οι σύζυγοι αποτελούν την βάση των κλίσεων της ψυχής του συλλαμβανομένου παιδιού και αποτελούν τον πυρήνα των ψυχικών διαθέσεών του. Το πρώτο στάδιο της διαπαιδαγωγήσεως του παιδιού είναι το διάστημα των εννέα μηνών, που το έμβρυον κυοφορείται εις τα σπλάχνα της μητέρας. Κατά το διάστημα αυτό ό,τι είδους συναισθήματα γεννώνται στην καρδιά της μητέρας, αποτελούν και την ύλη, με την οποία σχηματίζονται οι κλίσεις της ψυχής του παιδιού. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν καλά όλες οι γυναίκες, που εγκυμονούν. Να φροντίζουν λοιπόν να έχουν πάντοτε εις το νουν τους ανώτερες σκέψεις και πόθους ωραίους και ιδανικά ιερά, διαρκή χαρά και ευχαρίστηση, ώστε με τέτοια συναισθήματα να σχηματισθεί η ψυχή του παιδιού. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο της διαπαιδαγωγήσεως του παιδιού. Αυτό πρέπει πολύ σοβαρά να προσέξουν οι γονείς και προ παντός η μητέρα. Διότι από αυτό θα αρχίσουν την εκτέλεση του μεγάλου καθήκοντός των, του ιερού καθήκοντός των. Θηλασμός Όταν το παιδί γεννηθεί και αρχίζει να τρέφεται με το γάλα της μητέρας, αρχίζει το δεύτερο στάδιο της διαπαιδαγωγήσεως. Τότε οι οραματισμοί, οι πόθοι και τα συναισθήματα της μητέρας διοχετεύονται πλέον στην ψυχή του παιδιού με το μητρικό γάλα. Πρέπει λοιπόν και κατά το διάστημα της γαλακτοφορίας η μητέρα να εξακολουθεί να έχει ωραίους πόθους και οραματισμούς και συναισθήματα στην καρδιά της. Είδατε δε ότι ο Θεός την πηγή αυτής της τροφής την ετοποθέτησε έξω από την καρδιά της να πηγάζει και η ηθική τροφή του παιδιού «Τις μεγάλες αυτές αλήθειες αισθανθείτε τις βαθειά, Χριστιανοί γονείς, και προπαντός οι μητέρες. Προσέξατε τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης και τους μήνες της γαλακτοτροφίας. Αυτά τα δύο χρονικά διαστήματα είναι τα σοβαρότερα στάδια της διαπαιδαγωγήσεως των παιδιών σας. Αποτελούν τα θεμέλια της ευτυχίας των και της ιδικής σας ευτυχίας, και της ευτυχίας της κοινωνίας και του έθνους, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος, διότι τα παιδιά σας δεν ανήκουν μόνον σε σας, ούτε στην μικρή κοινωνίαν του χωριού ή της πόλεως, σας, ουδέ καν μόνον εις το έθνος, αλλά ανήκουν σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Γ) Με απλότητα και σαφήνεια ένας μεγάλος γέροντας της εποχής μας, σοφός θεολόγος, ο γέρων Σωφρόνιος, της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου, από το Έσσεξ της Αγγλίας, συνέδεσε την πνευματική βίωση της εγκυμοσύνης με την ειρήνη στον κόσμο! Έλεγε πάντα ότι «η μεγάλη σπουδαιότητα της γυναίκας , το ουσιωδέστερο για όλες τις γυναίκες έργο, το σπουδαιότερο λειτούργημά τους, είναι η μητρότητα». Γι αυτό και στην Γένεση (Γεν. 3,20) αναφέρεται: «Και εκάλεσε Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού Ζωή, ότι αύτη μήτηρ πάντων των ζώντων». «Όσο οι άνθρωποι» συνεχίζει ο πατήρ Σωφρόνιος, «παραμένουν όμοιοι με άγρια θηρία δεν πρέπει να περιμένουμε ειρήνη πάνω στη γη». «Για να ανυψώσουν την ανθρωπότητα οι γυναίκες, πρέπει να φέρουν στον κόσμο παιδιά πνευματικά. Υπάρχουν δύο είδη γεννήσεως, το ένα κατά σάρκα, το άλλο κατά πνεύμα. Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα». Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα να πιστέψουν και να αισθανθούν ότι αποτελούν μέρος της σοφίας της δημιουργίας του κόσμου. Κι έτσι στις ημέρες μας οι άνθρωποι βυθίσθηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν, στην ανώτερη ζωή. Γιατί όμως οι άνθρωποι έχασαν αυτή την ικανότητα; Γιατί να ζουν μέσα στην λύπη, την παρακμή, την αρνητικότητα παρά το ότι στην εποχή μας η μόρφωση, οι γνώσεις, η παιδεία διαδίδονται τόσο πολύ; Ποια είναι η αιτία αυτής της ζοφερής κατάστασης;» Ο γέρων Σωφρόνιος δίνει απάντηση: «Οφείλουμε να πούμε ότι αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου ανθρώπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά υιός ανθρώπου, κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό… » «Αν οι πατέρες και οι μητέρες γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας. Και τότε η αίσθηση, η πίστη των παιδιών αυτών ότι ζουν σ’ ένα κόσμο σοφίας που τους υπερβαίνει θα είναι ένα βίωμα. Γι αυτά τα παιδιά η πνευματικότητα του γύρω κόσμου θα αποτελεί ένα αναμφισβήτητο γεγονός». Δ. Κατά την σύγχρονη Πολιτική δράση Το παράδειγμα των πολιτικών της Αγγλίας αποτελεί μια σύγχρονη πολιτική δράση κατανόησης της κοινωνικής διάστασης του θέματος και αρχής υλοποίησής του στην καθημερινή πρακτική ζωή:

«Αν θέλετε να βελτιώσετε την υγεία του λαού, ασχοληθείτε με τους εννέα μήνες πριν από τη γέννηση», είχε απευθύνει προς τους πολιτικούς της πατρίδας του ο Άγγλος βιολόγος sir Frederick Truby King (περί το 1960).

Και εισακούσθηκε στην Αγγλία το 2013-14, όταν οι πολιτικοί όλων των κομμάτων απογοητευμένοι από την γενική οικονομική, και κοινωνική κατάπτωση στράφηκαν προς τα πρώτα στάδια της ζωής: για να βρουν αποτελεσματικές κοινωνικές λύσεις.

Αποφάσισαν όλα τα κόμματα την κοινή αποδοχή και υπογραφή του γνωστού σήμερα MANIFESTO, ( A cross parties Manifesto, The 1001 critical days- The importance οf the conception to age two period).

Όλα τα κόμματα προχώρησαν σε κοινή συμφωνία για ανάληψη κοινής εκστρατείας ενημέρωσης και προστασίας των ζευγαριών και μητέρων της χώρας τους, με σκοπό να εξασφαλίσουν υγιεινή ζωή στα ζευγάρια και τις εγκύους με στόχο την υγεία για τα παιδιά από την σύλληψη μέχρι την ηλικία των 2 ετών, (διότι εξηγεί η γιατρός τους, κατ’αυτή την περίοδο χτίζεται κατά 84 τοις εκατό ο εγκέφαλος). Ελλιπής προγεννητική φροντίδα απέδειξαν ότι πλήττει με ασθένειες, και κοινωνικές ελλείψεις όχι μόνον την πρώτη γενεά αλλά και την επόμενη. Σκοπός τους ήταν και είναι να προωθήσουν την Δημόσια Υγεία και την βελτίωση της Οικονομίας της χώρας τους. Αυτό το κοινό Σύμφωνο σχολιάσθηκε θετικότατα σε δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο γνωστό διεθνές οικονομικό περιοδικό «The economist” Απρίλιο 2015 με τον τίτλο «Great expectations”και “Unequal beginnings”. Αναφέρουν ότι «ή προγεννητική περίοδος διαμορφώνει την μακρόχρονη ευημερία του ανθρώπου και είναι ανάγκη να προσφερθούν υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού όσο το δυνατόν πιο κοντά στην σύλληψη και πλήρεις άδειες μετ’ αποδοχών στις εργαζόμενες εγκύους. Όλα τονίζουν ότι το μέλλον της υγείας του ανθρώπου εξαρτάται από το πώς θα βιωθεί αυτή η αρχική φάση της ζωής του. Καταλήγουν μάλιστα ότι, εν όψει της σπουδαιότητας του θέματος,: όλα τα πολιτικά μέτρα που θεσπίζονται, πρέπει να προβλέπουν μέτρα ενημέρωσης και προστασίας στην έγκυο. Αυτό θα εξοικονομούσε πολλές δαπάνες.» Ο αρθρογράφος παρατηρεί ότι «καθώς η εγκυμοσύνη είναι σχετικά σύντομη και οι μέλλουσες μητέρες είναι εύκολο να προσδιορισθούν αφού σχεδόν όλες επισκέπτονται τον γιατρό, υπάρχει μία μεγάλη ευκαιρία. Το κόστος του τρέχοντος ετήσιου προγράμματος για την βελτίωση της Υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες στα αρχικά του στάδια, ανέρχεται στα $8 εκατομμύρια το χρόνο. Οι προσπάθειες για την καλυτέρευση της υγείας του εμβρύου θα μπορούσαν να αποφέρουν μεγάλα κέρδη χωρίς να ρίχνουν έξω τον προϋπολογισμό.» Το «Σύμφωνο» αυτό έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου: Ήδη μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί συνεργάζονται για την διατύπωση Γενικών Αρχών Υποστήριξής αυτού του «MANIFESTO”(Childhood, Early Parenting Principles (CEPPs) Manifesto) ΣΤ) Στις 5 Μαρτίου 2016, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ έστειλε έγγραφη δήλωση υποστήριξης αυτής της συνεργασίας η οποία εμπίπτει στις αρχές του ΟΗΕ για την βιώσιμη ανάπτυξη. Στόχος η γενική συνειδητοποίηση και ευθύνη της διεθνούς κοινωνίας για την πρώτιστη σημασία της Γονεϊκότητας: Α) κατά την πριν από την γέννηση περίοδο (Early Parenting) και Β) κατά την περίοδο πριν ακόμη και από την σύλληψη ( Very Early Parenting), σύμφωνα με την πρόταση του David Chamberlain.

Πόσο προφητική ήταν το 1994 η πρόβλεψη του Δρα Michel Odent!:

« Η αγωγή πριν από την γέννηση είναι ένα θέμα της δημόσιας υγείας. Είμαι πεπεισμένος ότι τα χρόνια που έρχονται, το θέμα της εμβρυικής ζωής και της πρωτογενούς υγείας θα αποτελέσει σημαντικό θέμα της δημόσιας υγείας, συνεχώς και περισσότεροι άνθρωποι θα στραφούν προς την εμβρυική ζωή…» Και πόσο προφητικά και καθοριστικά λειτουργεί το σχέδιο για το μέλλον της ανθρωπότητας του Omraam Michael Aivanhov!